Plan był nieco inny. Najpierw zamierzałem opublikować konkretną recenzję przewspaniałego i zarazem dewastującego emocjonalnie albumu Phoebe Bridgers "Lost Weekend", a potem podzielić się z Wami pozostałymi muzycznymi polecajkami z sierpnia, ale jak zwykle życie zweryfikowało moje pomysły.

 

Recenzja albumu roku 2026 będzie, ale potrzebuję jeszcze chwili czasu – mam nadzieję, że to odpowiednio wynagrodzę! Phoebe rzecz jasna dominuje ostatnio w moich głośnikach, ale mimo wszystko znalazłem czas dla kilku innych perełek. Godne odsłuchu były zwłaszcza dwa kapitalne debiuty zespołów Westside Cowboy i Man/Woman/Chainsaw! A poza tym Antek Szmierek z dojrzałym i błyskotliwym albumem numer dwa, debiut latynoskich klimatów w tym cyklu za sprawą nowego albumu Karol G, Interpol z najlepszym materiałem od dwóch dekad, a także klejnocik w postaci ciepłej EP-ki Tommy'ego WÁ (chyba nikt o nim nie mówi w Polsce, więc tym bardziej zachęcam do odkrycia tego niezwykłego artysty!). Zapraszam do lektury i odsłuchów! 

ANTONY SZMIEREK – "DECODING BIRDSONG"

Antony Szmierek na swoim zeszłorocznym debiutanckim albumie "Service Station at the End of the Universe" zachwycił finezyjnie łączoną liryczną wrażliwością i zmysłem społecznego obserwatora z melorecytacyjnym stylem śpiewania na tle hipnotyzujących klubowych tekstur spod znaku nurtu house. Wylewało się z tego dzieła trudne do zdefiniowania wciągające muzyczne flow, które porywało mnie do tanecznych podrygów i nabierało jeszcze większej brawury podczas jego występów na żywo. Na wspomnienie imprez rozkręcanych przez Antka na Open'erze 2025 i w warszawskich Hybrydach w kwietniu tego roku serce promienieje, a nogi same wyrywają się do pląsów. Po tym drugim, legendarnym koncercie (co tam się działy za sceny!) była szansa spotkać się z tym przesympatycznym Brytyjczykiem o polskich korzeniach przy merchu i pamiętam ten jego błysk w oczach, gdy wspominał, że już wkrótce podzieli się z nami większą ilością ekscytujących nowości. A już zagrany wówczas nowy singiel "The Heron" napawał nadzieją na kolejne znakomite wydawnictwo. Szmierek nie udawał: ostatecznie kolekcja trzynastu kawałków na drugim albumie "Decoding Birdsong" przyćmiewa jego debiut! 

 

Brytyjczyk stosunkowo błyskawicznie powrócił z albumem bardziej dojrzałym, świadomym, a przy tym wciąż niezwykle ludzkim. Szmierek ponownie bierze na warsztat drobne sceny z codzienności, relacje, przypadkowe spotkania i własne potknięcia, ale tym razem przygląda się przede wszystkim naszej obsesyjnej potrzebie kontrolowania tego, czego tak naprawdę kontrolować się nie da. Bo ile w naszym życiu jest świadomych decyzji, a ile zwykłego przypadku? I czy szczęście rzeczywiście możemy sobie sami wypracować?
 

Te pytania znów dostają oprawę, przy której trudno usiedzieć w miejscu. Spoken word Szmierka płynie tu na tle house’u, breakbeatu, techno i garage’u, a eksplozywne i transowe taneczne rytmy spotykają się z tekstami o miłości, rozstaniach, samotności, emocjonalnym utknięciu czy nocnych rozkminach. "Godzilla Hotel" wciąga historią przypadkowego końca związku w Japonii, "The Heron" przypomina, że ryzyko wpisane w miłość może być warte podjęcia, "Seminal" pogrąża się w izolacji i emocjonalnym paraliżu, w "The First Five Minutes of Mangolia" (kapitalne zderzenie house'u z grungy gitarami) wykorzystuje z kolei film Paula Thomasa Andersona do rozważań o przypadku i dziwnych splotach wydarzeń, we "Flight Simulator" przemienia niepokój w euforię, w "You're Not Supposed To Do This Forever" uświadamia sobie, że sukces nie musi być trwale utrzymany, a "Aussie Gold Hunters" zostawia nas z tym specyficznym uczuciem, kiedy późną nocą zaczynamy analizować całe swoje życie z nadzieją na lepsze jutro. 

Warto przy tym jeszcze pochwalić współpracującego ze Szmierkiem Maxa Radforda za dopracowaną i ciągle poszukującą oryginalności produkcję, a także docenić wkład wokalistek Ellur i Pretty Girl oraz producenta 1-800 GIRLS w rozszerzenie i tak już bogatej palety dźwiękowej tego albumu, która mimo wszystko nie odwraca uwagi od tej najważniejszej, lirycznej emocjonalności. 
 

Bo w słowach tkwi ta największa siła Szmiereka. Przedstawiony proces, od potrzeby rozszyfrowania świata, odnalezienia reguł rządzących przypadkiem i odzyskania nad nim kontroli do ostatecznego zrozumienia zupełnie przeciwnego wniosku, skłania do refleksji. Nie wszystko musi mieć ukryte znaczenie, nie każdy zbieg okoliczności jest znakiem, a nie każdą chwilę trzeba zamieniać w opowieść. Czasem, zamiast próbować rozszyfrować śpiew ptaków, wystarczy po prostu się zatrzymać i go posłuchać. I w tym tkwi największa mądrość "Decoding Birdsong". Słuchajcie nie tylko śpiewu ptaków, ale też Antka Szmiereka! Chłopak na to zasługuje! 

 

KAROL G – "NO ME ARREPIENTO DE SENTIR TANTO" 

 

 

W momencie gdy Coachella na tegoroczną edycję ogłaszała Karol G pierwszą latynoską headlinerką w swojej historii, kompletnie nie miałem pojęcia kto to jest. Niemniej z ciekawości obejrzałem jej występ na streamingu i... Wow! Rozmach tego barwnego show kolumbijskiej piosenkarki zrobił na mnie ogromne wrażenie. A i sama artystka tryskała zaraźliwą pozytywną energią, zachwycała wokalnymi popisami i jakoś tak jej latynoskie melodie zaczęły krążyć w moich żyłach. Gdyby ktoś mi powiedział rok temu, że nastąpi u mnie taki zwrot w te muzyczne rejony? Ok, lata temu na szkolnych dyskotekach tańczyło się do Shakiry, później jako wodzirej imprez też nie stroniłem od zapuszczania latynoskich klimatów, a w ostatnim czasie zmierzyłem się z wychwalanym przez wszystkich ostatnim albumem Bad Bunny'ego (kontekst liryczny doceniłem, ale nie zaiskrzyło między nami), ale to były powiedzmy incydenty. Karol G na tym tle wyjątkowo zawładnęła moją wyobraźnią, do tego stopnia, iż natychmiast zakupiłem bilet na jej przyszłoroczny koncert na Stadionie Narodowym w ramach światowej trasy (ok, może budżetowo na tylny fragment płyty, ale jednak) i zacząłem doceniać karnawałowy blask jej zeszłorocznego albumu "Tropicoqueta". No i jakby tych emocji mało, to jeszcze dość chyba nieoczekiwanie podzieliła się ze światem kolejnym dziełem "No Me Arrepiento de Sentir Tanto". 

 

Ten materiał jest przeciwieństwem poprzedniej płyty i przedstawia Karol G z bardziej intymnej i emocjonalnej perspektywy. Nie trzeba być znawcą języka hiszpańskiego, by zrozumieć, że spotykamy się z artystką, która szczerze opowiada o swoim złamanym sercu. W kolejnych utworach przechodzi przez wszystkie etapy miłosnego rozczarowania: wściekłość, tęsknotę, zazdrość, samotność, próby zapomnienia i wreszcie powolne godzenie się ze stratą bliskiej relacji. Muzycznie również pozwala sobie na znacznie więcej – reggaeton spotyka tu alt-pop, R&B, indie rock, eksperymentalną elektronikę i delikatne ballady. Poza nielicznymi momentami tanecznej intensywności (szczery uśmiech wywołała u mnie kompozycja "Alguien que te amaba", którą propagowałbym na polskich weselach) dominuje tu zwolnione tempo i nostalgiczna atmosfera. Obecny status Karol G pozwolił jej na zaproszenie wyjątkowych gości. Rapową nawijką latynoskim stylu w "Ahí" popisuje się Drake, w jedynym anglojęzycznym numerze "Still" pojawia się Bruno Mars, który idealnie się wkomponowuje w tę słodko-gorzką romantyczną balladę żywcem wyjętą z lat 80. Charakterystyczna linia gitarowa Grega Gonzaleza z Cigarette After Sex zaś idealnie podkreśla finałową, poruszającą kołysankę "Después de ti". Prawdziwą perełką okazał się jednak bardziej oryginalny i kapitalny numer "BbY WOW" wspierany przez obiecujących hiszpańskich artystów: nieprzewidywalnego rusowsky'ego oraz obdarzoną eterycznym wokalem Judeline. Nie dziwię się, że ten numer podbija niektóre listy przebojów. 

 

Mam w sobie poczucie, że w odpowiednim momencie wchodzę w świat Karol G. Z jednej strony zdołała już mi się ukazać jako gwiazda, która potrafi zawładnąć największymi scenami, a z drugiej właśnie odkryła przede mną i światem bardziej ludzkie, kruche, zagubione, boleśnie szczere oblicze swojej osobowości. Ten płomień sympatii do tej artystki został podsycony i jestem ciekaw, czy podczas koncertu w Warszawie wybuchnie on miłosnym uwielbieniem.     

 

INTERPOL – "THE MIRROR WEIGHS A TON"

Interpol wpisali się na początku XXI wieku do gitarowego kanonu przede wszystkim pierwszymi już kultowymi albumami "Turn on the Bright Lights" oraz "Antics". Kolejne ich dzieła już nie wzbudzały tak powszechnych zachwytów, grupa bardziej poszukiwała iskier z początku kariery, niż autentycznie je z siebie wykrzesywała. Choć oczywiście momentów nie brakowało, a chłodny, niepokojący, rozedrgany atmosferycznie gitarowy styl niezmiennie charakteryzował kolejne mniej lub bardziej udane płyty. Studyjnie osobiście nigdy nie straciłem dla nich głowy, cztery koncertowe spotkania też budziły różne emocje (występy w Stodole z 2023 roku i pod open'erowym Tentem w 2019 wspominam najcieplej), ale do ich obecności w mym muzycznym świecie zawsze podchodziłem z szacunkiem. Niemniej najnowszy album "The Mirror Weighs A Ton" nie był na liście tych oczekiwanych w tym roku, tym bardziej pozbawiony oczekiwań pozytywnie zaskoczył swoją spójną formą. 

 

Przychylam się zatem do opinii, że to zdecydowanie najlepszy album zespołu od niemal dwóch dekad i zarazem niespodziewany powrót do tej gęstej nowojorskiej ulicznej aury, za którą kiedyś tak mocno świat pokochał tę formację. Z jedną kluczową różnicą: na tym materiale nie znajdziecie przebojowych piosenek i singli, które jakoś szczególnie będą euforycznie przyjmowane na koncertach. I paradoksalnie może właśnie dlatego ten album działa tak dobrze. Interpol nie próbuje na siłę odtwarzać największych przebojów, nie ściga się z własną legendą, nie poluje na stadionowy refren, który ponownie wyniesie ich na szczyt. Zamiast tego cierpliwie budują świat na własnych zasadach – nastrojowy, mroczny, gęsty i momentami hipnotyczny. Powracają charakterystyczne dla zespołu wielowarstwowe chłodne gitary, mocniej wyeksponowany bas (za który odpowiadał w studiu oficjalnie wcielony do zespołu Brad Truax), nerwowa perkusja, subtelne klawisze, niepowtarzalny baryton Paula Banksa, ale nie brakuje też niuansów: choćby wyłaniających się w tle smyczków, czy też pojawiającego się eterycznego wokalu Juliet Seger-Banks. No i chyba najistotniejsze: pod każdą kompozycją czyhają tajemnice, które trzymają w napięciu przez cały odsłuch, począwszy od tytułowej kompozycji, która aspiruje do jednej z najbardziej wyróżniających się i piękniejszych pieśni tej formacji. To właśnie doskonale skonstruowana wszechogarniająca niepokojąca i tęskna atmosfera stanowi fundament sukcesu tego albumu. 

 

Sukces "The Mirror Weighs A Ton" miarkuję również tym, iż szczerze zapragnąłem do niej powrócić. Może nawet nie raz i nie dwa. Interpol udowodnił, że nie zatracił jeszcze całkowicie umiejętności wykrzesywania iskier gitarowej satysfakcji.  

 

➖ ➖ ➖ 

 

WESTSIDE COWBOY – "IT GOES ON"

MAN/WOMAN/CHAINSAW – "CANNONBALL"

Londyńska sześcioosobowa formacja Man/Woman/Chainsaw zahipnotyzowała mnie w okolicach maja fenomenalnym singlem "Nosedive", który ktoś słusznie na YouTube opisał, że brzmi tak, jakby Arcade Fire skomponowali "All My Friends" LCD Soundsystem. Natychmiastowo zaznaczyłem w kalendarzu premierę ich debiutanckiego albumu "Cannonball" i ten materiał namiętnie odsłuchiwałem w trakcie podróży pociągiem na i z OFF Festivalu, manifestując w myślach rychłą wizytę tego zespołu w Dolinie Trzech Stawów, bo jestem przekonany, że ich koncert byłby wydarzeniem. Póki co jednak pozostaje nam delektować się ich niezwykle dojrzałym, pomysłowym i wyrafinowanym dziełem, które plasuje się w czołówce najlepszych tegorocznych debiutów. 

 

"Cannonball" to prawdziwy kalejdoskop inspiracji i emocji – raz choćby porywa rozbuchanym art rockiem, za chwilę skręca w bardziej subtelne rejony chamber popu, by po chwili ponownie eksplodować awangardowymi crescendami. Smyczki, skoczne klawisze, złowieszcze gitary i zmieniające się trzy główne męsko-damskie wokale tworzą tutaj niezwykle barwny, teatralny świat, w którym naprawdę sporo się dzieje. Ale zamiast stylistycznego bałaganu dostajemy zaskakująco spójny twór. Zespół płynnie potrafi w jednej chwili przeprowadzić nas od delikatnego szeptu do ściany dźwięku. To właśnie zabawa dynamiką i budowanie wielowymiarowego napięcia są największymi atutami "Cannonball". 

 

"Only Girl" otwiera album z hukiem, "Goddamn, Lizard Man!" pokazuje jego bardziej mroczne oblicze, "The Thing" dorzuca postpunkowego pazura, "Get Up and Dance" i "Canyons" uderzają burzliwą formą, "Still Angry" wybrzmiewa oczyszczająco, a wspomniane już "Nosedive" łączy filmowe napięcie, taneczny puls i wielki refren, żeby stworzyć festiwalowy hymn. "Snakebite", czy też finałowe "Something Else To Give" udowadniają natomiast, że Man/Woman/Chainsaw potrafią również pięknie i rozczulająco wyhamować.

 

"Cannonball" to śmiały i spektakularny album z ukształtowaną wizją. Emanujący nieskazitelną wyobraźnią i kunsztem muzycznym. Aż trudno momentami uwierzyć, że to dopiero debiut tej młodej londyńskiej formacji.  

 

 

 

➖ ➖ ➖