To lato jest zdecydowanie obfite w wyczekiwane i warte uwagi muzyczne premiery!

 

Jack White znów wykrzesał elektryzujące riffy, szkocka formacja Lucia & The Best Boys porwała brawurowymi alt-indie-rockowymi kompozycjami, Gracie Abrams nieco rozczarowała, ale i tak wywołała delikatne drgania w sercu, Mlecze rozkwitły i czule otoczyły pięknymi indie-popowymi melodiami, Charli xcx frapująco zmieniła narracyjną perspektywę i muzyczny styl, Yard Act rozszerzyli granice swojej wyobraźni, postpunkowej wrażliwości i ciętego liryzmu, Sienna Spiro wystawiła debiutancką wizytówkę swojego podniosłego soulowego wokalu, zaś Mary In The Junkyard na swoim przekonującym debiucie zafascynowali nieprzewidywalną, hipnotyzującą art-folkową aurą. No i jeszcze z EP-kami Saint Clair z ekscytującą dawką alt-rocka oraz Lia Sky z autentycznym pop-rockowym zapisem złamanego młodego serca, próbującego pogodzić się ze stratą i rozczarowaniem. 

 

Taka selekcja z zeszłego miesiąca, a przecież tych albumów pojawiło znacznie więcej!  Są więc dodatkowe wyróżnienia, single oraz playlista miesiąca. Zapraszam do lektury i być może odkrywania nowych dźwięków!     

 

PS Nowy album The Strokes za ten beznadziejny autotune zbanowałem. Podobno ostatecznie nie ma tragedii, ale za każdym razem odrzuca mnie już pierwszy numer... Może kiedyś... 

 

 

 

 

GRACIE ABRAMS – "DAUGHTER FROM HELL"

Gracie Abrams na swoim trzecim albumie wywołuje delikatne drgania w mym sercu, ale zarazem nie potrafi mnie w pełni zachwycić. 

 

Z jednej strony niezaprzeczalnie rozwija swój charakterystycznie intymny i melancholijny songwriting, a kontynuowana współpraca z Aarondem Dessnerem owocuje w bardzo dopracowane i subtelnie wielowarstwowe aranżacje, które nie przynoszą ujmy sławie Lony Pong Studio, ale z drugiej strony amerykańska piosenkarka nie potrafi zaryzykować i wyjść ze swojej strefy komfortu. Zatem otrzymujemy tu zbiór szesnastu piosenek o miłości, stracie, niepewności i dorastaniu, w których subtelny indie pop, folk i dream pop spotykają się z emocjonalną szczerością Gracie. No i to brzmienie ze znaczną przewagą melodramatycznych ballad i powracających lirycznych motywów sprawia nieco jednowymiarowe wrażenie. Niemniej nie brakuje tu perełek, na czele z choćby "chusteczkową" tytułową kompozycją, która wyróżnia się przestrzenną grą surowej gitary, świetnie wypada subtelne wsparcie Marcusa Mumforda w "What If It's Right?", w rozczulającym "Humming" wyłania się Justin Vernon (obecny nie tylko w tym kawałku), popową energię wprowadzają singlowe "Look at My Life" i zadziorny "Minibar" (od razu słychać tu wpływ Audrey Hobert – chciałoby się jej więcej), a emocjonalny ton doskonale nadają na samym początku przekonujące kompozycje "Hit The Wall", "Death Wish" i "The Knife". Bardzo spodobała mi się wokalna ekspresja Abrams w swiftowskim "Good Reason" – jej dojrzewający głos, bardziej plastyczny i różnorodny niż kiedykolwiek wcześniej, jest zresztą największym atutem tej płyty. Płyty, która mimo tej wspomnianej zachowawczości stanowi najbardziej dopracowany album w dorobku Gracie. Najmocniej trafi oczywiście do osób, szukających refleksyjnych emocji w muzyce.

Mimo umiarkowanego entuzjazmu dalej wyczekuję przyszłorocznego koncertu w Berlinie... 

 

MLECZE – "ALBUM NIEBIESKI"

 

 

Przy zeszłorocznym debiutanckim albumie "Maruda" pisałem, że Mlecze stali się dla mnie jednym z największych objawień polskiej sceny – zespołem, którego shoegaze'owy, bedroomowy indie-pop błogo rozmywał się w sercu, a jednocześnie zaskakiwał pomysłowością aranżacji, niezwykłą wrażliwością i ujmującą naturalnością. Kilka miesięcy później tylko utwierdziłem się w tym przekonaniu podczas ich koncertu na Great September. Z szerokim uśmiechem obserwowałem sceniczny entuzjazm warszawskiej formacji, magnetyczną obecność wokalistki Karoliny Prasał i publiczność, która śpiewała z zespołem tak, jakby uczestniczyła w narodzinach nowego fenomenu rodzimego indie. Uwierzyłem, że Mlecze nie będą jednorazowym przebłyskiem, a zespołem, którego ogromny potencjał będzie tylko pęczniał i nabierał wyrazistego języka muzycznego. Nie spodziewałem się tylko, że ten krok naprzód nastąpi tak błyskawicznie!

Mlecze na "Niebieskim Albumie" zdumiewająco dojrzewają, rozwijają indie-magiczny świat swojego debiutu, brzmią bardziej spójnie, imponują wysoką jakością produkcji, ale nie tracą przy tym bezpretensjonalnej szczerości, czułości i melancholijnego uroku. Niemal idealnie balansują między rozmarzonym dream-popem, przyjemnym indie rockiem i popową chwytliwością. Kolejnymi ciepłymi melodiami otulają i krzepiąco głaszczą serce, zaskakują gitarowymi porywami, ujmują aranżacjami wzbogaconymi o smyczki (choćby to improwizowane outro w "Mrużę oczy"!) i inne subtelne smaczki, ale ich największym skarbem pozostaje Karolina Prasał. Jej kojący wokal prowadzi przez opowieści o bliskości, miłości, tęsknocie i akceptowaniu własnych emocji z taką delikatnością, że trudno nie dać się im porwać. Okej, może lirycznie nie dorównuje jeszcze poziomowi Phoebe Bridgers, ale z drugiej strony te prostolinijne teksty swoją autentycznością i młodzieńczą szczerością trafiają prosto w serce i skłaniają do refleksji nad wielowymiarowością relacji z innymi i samym sobą.

Otrzymaliśmy jedną z najbardziej czarujących i po prostu pięknych polskich płyt tego roku, do której czułej atmosfery chce się nieustannie wracać.   

 

CHARLI XCX – "MUSIC, FASHION, FILM"

 

Genialnie pełzający między euforią wieczornego klubowego parkietu a niepokojem dnia następnego, między hedonizmem a melancholią, między undergroundem a mainstreamem szósty album Charli xcx "Brat" okrył się błyskawicznie kultem i rozgościł się wygodnie w gronie najbardziej wyrazistych popkulturowych zjawiskach ostatnich lat. A samą artystkę wyniósł na mainstreamowy poziom popularności. Z zapartym tchem czekaliśmy na jej kolejny krok. I jeśli ktoś liczył na kontynuację jaskrawozielonej ekstazy, to może czuć lekki zawód. Z drugiej jednak strony Charli xcx od lat udowadniała, że kroczy własną krętą ścieżką i uwielbia się przepoczwarzać. Potwierdził to wydany na początku tego roku art-popowy, sugestywny, mroczny, gęsty, nastrojowy soundtrack do najnowszej wersji filmowej "Wichrowych Wzgórz". Na "Music, Fashion, Film" kreatywna Brytyjka znów zaskakuje. 

Zamiast kontynuować rave-popową estetykę poprzedniczki, artystka kieruje się subtelnie w stronę chłodniejszych, bardziej surowych i gitarowych przestrzeni, odsłaniając bardziej intymną stronę swojej osobowości. Koncentruje się na doświadczeniach związanych z nagłym wzrostem popularności, relacjach z bliskimi, małżeństwie oraz presji wynikającej z życia w świetle reflektorów. Niemal dosłownie zabiera nas  za kulisy sławy i w swoim stylu, nie unikając ironii, pod warstwą krótkich, poszarpanych, glitch-pop-rockowych kompozycji buduje atmosferę napięcia, emocjonalnego dystansu i lekkiego dyskomfortu. Można oczywiście żałować, że nie poszła o krok dalej i ta rockowa estetyka tylko pudruje popowe melodie, ale zarazem na swój sposób, przynajmniej w moim odbiorze, kolejne aranżacje wybrzmiewają magnetycznie i tli się w nich koncertowy potencjał. To album, który nie zawsze daje natychmiastową satysfakcję, ale z każdym kolejnym odsłuchem odsłania swoje kolejne fascynujące warstwy.

Kontrolowany chaos i drażniący gitarowy manifest odcięcia się od "Brat" w nadającym ton albumowi "Rock Music", ujmujące subtelnym gitarowym popem, wylewające kubeł zimnej wody na portret sławy "SS26", industrialno-glitchowe "Card Declined" z ironicznym spojrzeniem na konsumpcyjny eskapizm, hipnotyczna "Camera" o lęku przed nieustanną obserwacją, nostalgicznie popowe "2007", intymne, stopniowo budujące napięcie "I'm Afraid" i w kontrze surowa, gitarowa eksplozja katartycznych emocji w "Yeah". Dalej ironiczne, delikatnie hyperpopowe, melodyjne "Wink Wink", manifestacyjny rock w "Persona", list miłosny do przyjaźni skryty ciepłych, indietronicznych fakturach "Magic Metal Montana" i wreszcie najbardziej filmowe, enigmatyczne, o egzystencjalnym ciężarze "No One Lasts Forever", które kończy się zapętloną wypowiedzią Davida Cronenberga They’re dead, they’re gone, no one lasts forever, kierując uwagę ku przemijaniu, ulotności sławy i świadomości, że nawet największe kulturowe momenty kiedyś gasną. To przewrotne zakończenie płyty, która zamiast celebrować sukces ery "Brat", przygląda się cenie, jaką trzeba zapłacić za znalezienie się w centrum uwagi. I z tej perspektywy "Music, Fashion, Film" traktuję nawet jako przejmujący wyraz artystycznej odwagi i siły Charli xcx. Czy jednak muzycznie ekscytujący? Niekoniecznie, ale potrafi mnie ten materiał zahipnotyzować.  

 

YARD ACT – "YOU'RE GONNA NEED A LITTLE MUSIC"

 

Po dwóch znakomicie przyjętych albumach zespół Yard Act na "You're Gonna Need A Little Music" odważnie dalej rozszerza własny muzyczny język, udowadniając, że postpunk od zawsze był dla nich jedynie punktem wyjścia, a nie artystycznym ograniczeniem.

Trzeci album Brytyjczyków jest zarazem ich najbardziej bezkompromisowym i najbardziej różnorodnym wydawnictwem. Nagrany niemal w całości na żywo w studiu materiał pulsuje zespołową energią, a obok charakterystycznej dla Jamesa Smitha ciętej, melodeklamacyjnej narracji pojawiają się hipnotyzujące partie fortepianu, dęciaki, syntezatory, taneczna rytmika, funkowe groove'y, a nawet echa drum'n'bassu czy space disco. Ta stylistyczna swoboda ani przez moment nie prowadzi jednak do chaosu – Yard Act z imponującą pewnością siebie łączą teatralny art rock, postpunkową zadziorność i chwytliwe melodie w jedną, niezwykle spójną całość.

Równie fascynująca pozostaje warstwa tekstowa. Smith nie rezygnuje z błyskotliwych społecznych obserwacji i charakterystycznego poczucia ironii, ale tym razem kieruje wzrok również na własne doświadczenia. Jednym z głównych motywów albumu staje się sukces – jego cena, syndrom oszusta, presja kolejnych oczekiwań i pytanie o to, czy wraz z awansem nie traci się czegoś po drodze. Wszystko to wpisane zostaje w szerszą refleksję nad współczesnym światem, w którym indywidualizm coraz częściej wypiera wspólne rozumienie rzeczywistości.

Choć "You're Gonna Need A Little Music" bywa najgłośniejszym, najbardziej konfrontacyjnym i emocjonalnie rozedrganym albumem Yard Act, nie jest pozbawiony światła. Obok punkowej furii i kąśliwych komentarzy pojawiają się momenty zadumy, a finał płyty pozostawia słuchacza z ostrożnym przekonaniem, że nawet w świecie pełnym frustracji i podziałów wciąż istnieje szansa na przełamanie impasu. To właśnie ten kontrast – między gniewem a nadzieją – sprawia, że trzeci album Brytyjczyków jest ich najbardziej dojrzałym i kompletnym dziełem.

➖ ➖ ➖ 

 

SIENNA SPIRO – "THE VISITOR"

 

➖ ➖ ➖