Od lat doceniam uwielbianych Fontaines D.C. za to, że nieustannie się zmieniają, poszukują świeżości, eksperymentują, poszerzają paletę gitarowej ekspresji, a przy tym nie tracą swojej irlandzkiej tożsamości. Brawurowym debiutem "Dogrel" zachwycili mnie surowością, bezkompromisowością i niezwykłą umiejętnością przekuwania ulicznej poezji w elektryzujące gitarowe hymny, a kolejnymi znakomitymi wydawnictwami – mroczniejszym i introspektywnym "A Hero's Death" (2020), przejmującym, pełnym dusznej melancholii "Skinty Fia" (2022), z przełomowym singlem "I Love You" oraz wreszcie śmiałym i stylistycznie eklektycznym "Romance" (2024), którego bujna, melodyjna i porywająca alt-rockowa metamorfoza katapultowała ich do gitarowej Ligi Mistrzów – Fontaines D.C. cierpliwie, na własnych zasadach i bez oglądania się na zmieniające się trendy pisali kolejne ekscytujące rozdziały swojej historii.

 

Na swoim piątym albumie "Dopamine Chamber" Dublińczycy ponownie nie bali się zaryzykować, przekroczyć kolejnych artystycznych granic i poszukiwać nowych, zaskakujących środków wyrazów. Oto bowiem na tym dziele gitary gubią się we mgle cure'owskiego mroku, chłodzie depeszowskich syntezatorów, niespokojnym massiveattackowym trip-hopowym napięciu, a poeta Grian podaje dłoń Cave'owi i odnajduje muzę w postaci Rosalíi.

 

Tak, Irlandzki zespół jeszcze śmielej porzuca gitarowe fundamenty na rzecz elektronicznych, filmowych i gotyckich pejzaży dźwiękowych, w których pulsujące syntezatory, gęste, industrialne faktury, nieoczywiste partie perkusji, drapieżne gitary, wyłaniające się smyczki i hipnotyczne melodie tworzą niezwykle sugestywną, nieprzeniknioną atmosferę. Co szczególnie fascynujące, to muzyczne piękno nieustannie zderza się tutaj z niepokojem. Fontaines D.C. przyglądają się współczesnemu światu przepełnionemu informacyjnym chaosem, przebodźcowaniem i nieustanną pogonią za przyjemnością, która zamiast przynosić spełnienie, coraz częściej pozostawia po sobie poczucie pustki. Ta osobliwa mieszanka nihilizmu, egzystencjalnego lęku i melancholii znajduje swoje odbicie w tekstach Griana, który z każdym kolejnym albumem coraz śmielej rozwija swój poetycki warsztat. Jego wokal również przechodzi fascynującą metamorfozę. Potrafi być jednocześnie pełen napięcia i niepokoju, subtelny, niemal eteryczny, by za chwilę eksplodować emocjonalną siłą. Dramaturgicznie odpowiada zawartości kolejnych piosenek. 

 

Od obłędnie hipnotycznego, onirycznego, syntezatorowego "Six Shot Morning", przez mroczny, ale nośny singiel "Marianne", kapitalne, synthpopowe, niemal taneczne "Mimesis", przecinane pasmami przesterowanych gitar "Happy For You", brawurowe, utrzymane w gitarowym duchu "Skinty Fia" "Demolition", złowieszcze i eksperymentalne "Tongue" (z niemal hip-hopową wokalną ekspresją Griana), dwie rozbrajające emocjonalnie ballady: "One Man" i zmysłowe, bondowskie "Where Is Gone?" z wokalnym wsparciem wspomnianej już zjawiskowej Rosalíi (przywodzące na myśl współczesny odpowiednik kultowego "Where the Wild Roses Grow" Nicka Cave'a i Kylie Minogue), transowe, przecinane smyczkowymi partiami "You Miss Me", rozświetlające mrok, najbardziej pop-rockowe w ich dorobku "Japan", aż po mglisty, kosmiczny, dysocjacyjny finał w postaci "Intimate" – Irlandczycy z Fontaines D.C. malują dźwiękami niepokojący, lecz oszałamiająco piękny pejzaż, w którym mrok i ekstaza, melancholia i euforia stapiają się w jedną, odurzającą całość.

"Dopamine Chamber" to narkotyczne dzieło, które od momentu premiery zdołało mnie absolutnie od siebie uzależnić, a jego gęsta atmosfera rozlała się po mojej duszy i głęboko wsiąkła do serca. Koncert w łódzkiej Atlas Arenie tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że te kompozycje zostały stworzone z rozmachem godnym zespołu, którego fenomen i wielkość wypełniają koncertowe hale, a już niebawem zapukają do bram stadionów. Fontaines D.C. to ścisła czołówka współczesnego rockowego panteonu i jestem wdzięczny losowi, że mogłem od samego początku obserwować ich konsekwentną drogę na ten muzyczny szczyt.