Studyjny poziom jakości z "Dopamine Chamber" przeskoczył także brawurowo zagrany, z odpowiednim gitarowym natężeniem "Demolition", który idealnie skomponował się ze wcześniej zagranymi "Bug" i "Favourite" (podnoszące na duchu, rockowe hymny pokolenia z „Romance”, a zwłaszcza ten drugi), a przy okazji odpowiednio nakręcił nas przed zabójczym „Starburster”! Co też się działo przy tym ostatnim kawałku, to głowa mała! Już pierwsze dźwięki sprawiły, że na płycie otworzyły się moshpitowe kółeczka! Niczym wiry na oceanie, z których większość została ostatecznie wchłonięta przez to największe, centralne. W momencie, gdy rozkręcaliśmy własne kółeczko w naszym gronie, kątem oka dostrzegłem, że tuż obok narodził się znacznie konkretniejszy moshpit. Legendarnym przesmykiem poprowadziłem więc za sobą mych współtowarzyszy pogowania prosto w największe epicentrum szaleństwa i... Bitwy z "Iliady" Homera bledły przy poziomie epickości naszej koncertowej frenezji! Tego szaleństwa nie da się oddać w słowach! Poziom dopaminy wystrzelił ponad wszelkie normy! Gitarowa demolka, wręcz anihilacja! Doprawdy z trudem łapałem oddech, gdy zespół schodził na krótką przerwę przed bisami. 

 

Moje ciało podskórnie cieszyło się, że ostatnią część koncertu Fontaines D.C. rozpoczęli od przyjemnego, chyba najbardziej popowego w ich dorobku kawałka "Japan". W porównaniu ze "Starbusterem" ten utwór określiłbym mianem "aniołeczka". Nie ma jednak w moim tonie wypowiedzi zgryźliwości. To naprawdę bardzo ładna, melodyjna, rozczulająca kompozycja, który rozpływała się w mym serduszku. Po raz kolejny tego wieczora falowałem rękami w anielskim uniesieniu. Mimo wszystko chyba zamieniłbym ją z kolejnością z następującym po niej "Six Shot Morning", który ma w sobie niezaprzeczalny introwy potencjał. Ta kompozycja rozwijała się niespiesznie, ale konsekwentnie zwiększała swój rozmach oraz dystopijne natężenie przestrzennych, chłodnych syntezatorów, które przenosiły nas w obezwładniający wymiar rodem z mrocznego filmu science fiction pokroju "Blade Runner". Hipnotyczny i potężnie brzmiący twór!

 

Kulminacją bisów okazało się oczywiście wyczekiwane "I Love You"! Autentyczne emocjonalne katharsis, w którym miłość do ojczyzny, ból, frustracja i bezsilność zderzyły się z siłą prawdziwego rockowego manifestu! Buzujący gniew skryty pod tęskną warstwą tej kompozycji powiódł blogera-pogera i jego kompanów w kolejną taneczną szarżę. Znów otworzyliśmy moshpit, a biegając po jego obrzeżach, starałem się natchnąć wszystkich wokół do całkowitego upustu emocji! W kluczowym momencie z moimi Podróżującymi świrami złapaliśmy się w objęcia i skakaliśmy we wspólnym kółeczku do utraty tchu i świadomości! Totalne wzruszenie!  

Oczy zaszkliły mi się także przy finałowej kompozycji "Where Is Gone?" o iście bondowskim rozmachu. Doprawdy Fontaines D.C. dołożyli do swojego już i tak bogatego katalogu poruszającą balladę na miarę ikonicznego "Where the Wild Roses Grow" Nicka Cave'a i Kylie Minogue. I brak Rosalíi z oryginalnej wersji o dziwo nie był wcale odczuwalny, a nawet spotkałem się z opiniami, że działał na korzyść tej piosenki. Całkiem spora w tym zasługa drugoplanowego wokalu basisty Conora Deegana III, ale to oczywiście Grian dźwigał emocjonalny ciężar na swym ujmującym barytonie. Moja dłoń w trakcie tego kojącego utworu samowolnie kierowała się ku rozdartemu sercu. Rozglądałem się także wokół siebie, wypatrując reakcji publiczności i uśmiechnąłem się szerzej na widok grupki młodych osób, wymalowanych z okazji Halloween, przeżywających tę pieśń we wspólnym uścisku. To był odważny wybór, by zakończyć ten wieczór taką muzyczną snują, ale jakże przepiękną, dającą takie wytchnienie po emocjonalnym rollercoasterze i rockowych wybuchach, choć fundamentalnie zatopioną w smutku, bólu i stracie, które są nieodłączną częścią naszego życia. It's just the start of another show to hurt you / And make you feel alive – z taką właśnie gorzką refleksją pozostawili nas Grian i jego koledzy... 

 

 

I po wybrzmieniu ostatnich dźwięków plułem sobie w brodę, że pokpiłem sprawę i nie zakupiłem biletu na ogłoszony zaledwie kilka dni wcześniej drugi halowy koncert Fontaines D.C., który odbędzie się w maju na warszawskim Torwarze (wyprzedany w niecałą dobę). Noż cholera! Byłem święcie przekonany, że łódzki występ w pełni mnie usatysfakcjonuje i w przyszłym roku wystarczy mi już festiwalowe spotkanie z Irlandczykami na Primaverze. I owszem, ten koncert przyniósł mi ogromną satysfakcję, a zarazem przepełnił dumą z możliwości śledzenia muzycznej drogi, jaką zespół przebył od niemal samego początku. Jednocześnie jednak obudził we mnie silne pragnienie, by przeżyć te emocje raz jeszcze, właśnie w takich halowych warunkach.

Bo występ w Atlas Arenie okazał się totalnym triumfem koncertowych umiejętności dublińskiej formacji i utwierdził mnie w przekonaniu, że hale były im po prostu pisane. W Łodzi wszystko ze sobą zagrało! Mistrzowska forma zespołu, który na scenie przeistaczał się w płynny, nieustannie zmieniający konfigurację koncertowy organizm. Prosta, ale efektowna oprawa koncertu: klimatyczna i dynamiczna gra świateł, które odbijały się na srebrzystej kurtynie w głębi sceny, a ślad za nimi swoje kolory zmieniało także zawieszone nad zespołem logo "FDC". Do tego praca kamerzysty, dzięki któremu mogliśmy poczuć się tak, jakbyśmy znaleźli się tuż obok zespołu na scenie (popularny obecnie trend). Potężne nagłośnienie, które momentami dosłownie zwalało z nóg. Wreszcie odpowiednio dobrany, świetnie zbalansowany i zdynamizowany repertuar (do pełni szczęścia zabrakło mi jedynie "Big"), w którym świeżutkie kompozycje z "Dopamine Chamber" idealnie współgrały ze starszymi utworami. Reakcje dowodziły zaś, że fani z entuzjazmem podążają za zespołem w kolejnym rozdziale jego muzycznej opowieści. Ba! Mam przeczucie, że z takim hype'em już niedługo Fontaines D.C. będą wypełniać stadiony (zresztą na Wyspach wydarzy to się już latem).

 

No właśnie – fani. Podkreślę to raz jeszcze: byłem totalnie pod wrażeniem, a momentami wręcz wzruszony ilością młodych wielbicieli, którzy popisywali się doskonałą znajomością twórczości Fontaines D.C. i przeżywali ten koncert równie emocjonalnie jak ja! Cóż to za przekraczający najśmielsze oczekiwania fenomen wytworzył się wokół tego zespołu – nie mam pytań! A panowie swoją dojrzałą i ekspansywną grą tylko potwierdzali, że zasługują na takie uwielbienie! Tu zbędne były fajerwerki i przemowy – wystarczyła tylko ta ich irlandzka rockowa poezja podszyta romantyzmem i mrokiem oraz proste gesty Griana, na które reakcje były ekstatyczne! Liczyła się tylko gęsta muzyczna treść i to było w tym najpiękniejsze! Fontaines D.C. pokazali tym obłędnie doskonałym koncertem, że znajdują się w najlepszej możliwej aktualnie formie (czy to był ich szczyt? Wierzę, że wespną się jeszcze wyżej!), konsekwentnie poszerzając artystyczne horyzonty i podważając schematy, którymi rządzi się współczesny przemysł muzyczny. Są po prostu Wielcy! Kocham ich jak Irlandię!

 

Ten koncert być mnie nie oddziaływałby na mnie tak głęboko emocjonalnie, gdyby też nie obecność przy boku Ekipy Podróżujących! Byliśmy iskierkami, które rozpalały tłum w Atlas Arenie! Jestem wdzięczny losowi, że mam takich koncertowych wariatów wokół siebie! Dzięki Wam przeżywanie takich koncertów to zupełnie inny wymiar! Kłaniam się nisko! 

 

 

Na koniec jeszcze parę zdań o supporcie! 

 

Zanim Fontaines D.C. przejęli we władanie scenę Atlas Areny, zadanie rozgrzania publiczności przypadło duetowi Chalk (na scenie jako trio z perkusistą) z Belfastu. I trzeba przyznać, że chłopaki mieli na tę okazję całkiem przewrotny pomysł! Korzystając z halloweenowej atmosfery, postanowili nieco zabawić się konwencją i po intrze "Smells Like Teen Spirit" Nirvany wkroczyli na scenę w stylizacjach na legendarnych muzyków grunge'owej formacji. Szczególnie wokalista Ross Cullen, występujący w blond peruce, łudząco przypominał Kurta Cobaina. Grunge'owa szorstkość rzeczywiście pobrzmiewała momentami w ich muzyce, ale jej właściwy charakter zdecydowanie bliższy był industrialnym rejonom Nine Inch Nails.

 

 

Podobnie jak na intensywnym debiucie "Crystalpunk", Chalk zaprosili nas bowiem do dźwiękowego świata, w którym punkowa wrażliwość ścierała się z transowymi, elektronicznymi i darkwave'owymi bodźcami. Pulsujące, hipnotyczne rytmy stopniowo wypełniały przestrzeń areny, nadając jej atmosferę bardziej przypominającą klub nocny niż tradycyjny rockowy koncert. Pod sceną z utworu na utwór notowałem coraz liczniejszy handbanging i nie mogłem pozbyć się myśli, że w bardziej kameralnych, klubowych warunkach ten materiał wywołałby niezłą koncertową rozróbę. Słyszałem zresztą pozytywne relacje z ich występu na tegorocznym OFF Festivalu, gdzie ta mieszanka podobno skutecznie rozkręciła moshpitową zabawę. W Łodzi publiczność pozostawała jednak nieco bardziej powściągliwa. Co prawda stojący przy mym ramieniu Podróżujący Kuba rozeznany w ich twórczości próbował zachęcić otoczenie do większej aktywności, ale tym razem jego wysiłki nie przyniosły spektakularnych rezultatów. No takie już uroku halowych supportów. 

 

Nie oznacza to jednak, że Chalk nie potrafili odnaleźć się w tej halowej przestrzeni. Ich brzmienie zachowało odpowiednią moc i nie rozpłynęło się w akustycznych odmętach Atlas Areny. Szczególnie dobrze wypadła środkowa część występu ("Get Fucked"!), kiedy muzycy wyraźnie złapali koncertowy wiatr w żagle i zaczęli coraz śmielej i dynamiczniej budować napięcie. W końcówce nieco niepotrzebnie spuścili z tonu, ale finałowy utwór "Conditions" ponownie przybrał muskularne kształty, prowokując publiczność do tłumnej reakcji w postaci rytmicznych oklasków. Przyznam też, że przed występem miałem pewne obawy związane z wykorzystaniem autotune'a przez wokalistę, o którym słyszałem w kontekście ich koncertów. Na szczęście ten efekt nie zdominował jego partii wokalnych i nie odebrał całości surowego, bezkompromisowego charakteru.

Chalk nie rozkręcili więc pod sceną takiego piekła, jakie podobno udało im się wywołać w Katowicach, ale zaserwowali nam intrygującą, pełną electro-punkowej energii rozgrzewkę. I przede wszystkim pozostawili mnie z przekonaniem, że ich muzyka może jeszcze znacznie mocniej zapłonąć w odpowiednich, bardziej sprzyjających warunkach. 

 

 

Nie mam już nic więcej do dodania – to był niezapomniany rockowy wieczór w Łodzi! Najlepsze Halloween w moim życiu! 

 

Poniżej jeszcze zbiór nagrań z występu Fontaines D.C. plus obszerniejsza fotorelacja mego autorstwa!