Waxahatchee! 

 

Ojeju! Jakże wspaniale było móc po latach ponownie zobaczyć na scenie Katie Crutchfield! Pamiętam jak w 2017 roku podczas Soundrive Festival prezentowała bardzo szorstki, chłodny, ale pełen werwy i emocjonalności indie-rock, ale w ostatnich latach jej twórczość przeszła fascynującą przemianę w kierunku promienistego, harmonijnego folkowego i country stylu. I w Barcelonie prezentowała nam właśnie to urzekające, singer-songwriterskie oblicze, skupiając się niemal wyłącznie na kompozycjach z ostatnich dwóch przecudownych albumów "Saint Cloud" i "Tigers Blood". Niemal, bo w pierwszej połowie przemyciła jeszcze rozkoszną piosenkę "Problem With It" z pobocznego projektu Plains. No ale właściwie od samego początku i utworu "3 Sisters" rozpływałem się z przyjemności, niczym masełko wystawione na oddziaływanie słonecznych promieni, pod wypływem aksamitnych melodii w stylu Americana i country oraz tego jakże błogiego wokalu Katie! Perełką zaś była gościnna, tak jak w oryginałach, obecność MJ Lendermana w piosenkach "Right Back to It" oraz "Burns Out at Midnight"! Dołożył on od siebie kolejną gitarową warstwę i zblazowany wokal. Całe szczęście, że ten moment miał miejsce w centralnej części koncertu, gdyż już przy następnej cudnej kompozycji "Crowbar" zmuszony zostałem skierować się w stronę Mordoru. Uczyniłem to jednak z ogromnym oporem, bo ten koncert Waxahatchee był jak dotyk złocistego zachodzącego słońca nad rzeką Tennessee i łyk mitologicznej ambrozji. No ale nie wyobrażałem sobie przegapienia ani sekundy występu...

 

Wolf Alice! 

 

Brytyjski zespół wskoczył niespodziewanie do line-upu Primavery w zastępstwie za Clairo i to właśnie w Barcelonie dane nam było po raz pierwszy w tym letnim sezonie podziwiać ich nową koncertową jakość! Wkroczyli na główną scenę Estrella Damm z niezwykłą pewnością siebie. Już przy pierwszych kawałkach, zadziornym "Formidable Cool" i rozmarzonym "Delicious Things" z mej wielbionej płyty "Blue Weekend", uwagę kradła przede wszystkim Ellie Rowsell. Artystka ubrana w biało-czarną koszulkę z przyszywaną symboliczną srebrną gwiazdą nigdy wcześniej nie emanowała taką magnetyczną siłą, czuciem sceny i własnego ciała, kobiecością i glam-rockową ekspresją! Niezmiennie zachwycała również swoimi sopranem, który wypełniał całą przestrzeń festiwalowego terenu. Doprawdy przepoczwarzyła się w liderkę zespołu i prawdziwą gwiazdę rocka! Niemniej doceniałem również jej kolegów z zespołu, którzy wnosili istotne pokłady energii w ten występ: gniewne riffy, progresywną perkusję, soczysty bas i subtelne akordy fortepianowe. Całym setem udowodnili, że są mistrzami w fachu łączenia krwistego rocka, punkowej furii z eterycznym shoegaze'em i przytulnym soft-rockiem. "How Can I Make It Ok?" jak zawsze porwało do energicznego podskakiwania, rewelacyjnie, musująco i wzniośle wypadł na żywo wydany niecały miesiąc wcześniej singiel "Bloom Baby Bloom", urokliwie folkowo wybrzmiało "Safe From Heartbreak (If You Never Fall In Love)", zachwyciła nieopublikowana ballada "The Sofa" o filmowym rozmachu, zaś nostalgią zalało "Bros". Oszałamiająco (świetnie wzmocnione przez intensywne niebiesko-czerwone oświetlenie) wypadło "Yuk Foo" z szalejącą na scenie Ellie z megafonem w dłoniach Poprzeczka rockowego szaleństwa została podniesiona bezpośrednio przez wściekłe "Play the Greatest Hits" – w tym momencie zaliczyłem swoje debiutanckie pogo na hiszpańskiej ziemi! Po tym gorączkowym momencie tempo przyjemnie zwolniło za sprawą pięknego "Silk" oraz poruszającego "The Last Man on Earth". W finale powróciła kumulacja rozpierającej energii niesiona przez napastliwe "Giant Peach" ze wplecionymi nutami "Seven Nation Army" The White Stripes i "Iron Man" Black Sabbath oraz chóralnie wyśpiewywane "Don't Delete The Kisses". Występ pełen rockowego triumfu i ukazujący niesamowity rozkwit Wolf Alice! Szczerze czułem niesamowite wzruszenie przeżywając ten koncert jednego z moich ulubionych współczesnych gitarowych zespołów!  

 

 

Liczyłem, że podobne emocje wzbudzi we mnie koncert sióstr Haim na scenie Revoluta, ale tym razem trochę się zawiodłem. Bardzo ciepło wspominam poprzednie spotkania z Danielle, Este i Alaną na Open'erze w 2014 i warszawskiej Stodole w 2018 roku i być może przy tym trzecim spotkaniu zabrakło mi tej kameralności tamtych koncertów. Zdaję sobie jednak sprawę, że o nią będzie już szalenie trudno w przyszłości, bo w ostatnich latach dziewczyny z Los Angeles wkroczyły na popkulturowe salony i to nie tylko dzięki muzycznym dokonaniom, ale także za sprawą flirtów z kinematografią (świetny film "Licorice Pizza" z główną rolą Alany). I obserwując je teraz na primaverowym mainie nie mogłem uciec od wrażenia, że wkradło się trochę do ich występów chłodnej kalkulacji i gwiazdorskiej pychy. Nie był to jednak też słaby koncert. Ot, Haim prezentowały formę typowego hollywoodzkiego wakacyjnego blockbustera. Niemniej przy pierwszych kawałkach "The Wire", "My Song 5" z debiutanckiego albumu "Days Are Gone" – przedzielonych świetnym "Now I'm In It" z ostatniego albumu "Woman in Music, PT. III" – czułem, że moje serce jest milutko łaskotane przez nostalgię. Kapka wzruszenia też się pojawiła, ale im dalej w zachód słońca, tym set stawał się coraz bardziej nierówny. Nie do końca chwyciły cztery kompozycje z nadchodzącego albumu "I Quit", choć ficzer scenograficzny nawiązujący do koncepcji płyty był ciekawy – na banerze nad głowami zespołu wyświetlanie były choćby historie nieudanych związków fanów w trakcie śpiewania singla "Relationships", zakończonego zresztą rzucanymi przez dziewczyny z pewną dozą ironii hasłami Fuck relationships. Ten koncert niosły przede wszystkim starsze kawałki,  choćby "The Steps", podczas którego Danielle z Alaną wymieniały się perkusją i gitarami, dowodząc swojej instrumentalnej wszechstronności. W sumie ten kawałek był perełką środkowej części (trochę bez wyrazu "Gasoline" i "Blood on the Street"), podczas której jednak siadło tempo, a Danielle chyba jednak zbyt długo czasu spędziła za perkusją. Choć już końcówkę "Blood on the street" kończyła przy niezłej gitarowej solówce, ale gdy tuż po niej na banerze pojawiło się pytanie Are you having fun yet? miałem nieco mieszane uczucie. Na szczęście odpowiednia gitarowa energia i euforia wśród publiczności powróciła wraz z debiutanckim, przebojowym utworem "Don't Save Me"! Przyjemnie pop-rockowo wybrzmiało "Want You Back" z drugiego krążka "Something to Tell You". Highlightem okazało się wykonanie jazzowego "Summer Girl" poprzedzone "seksowną" saksofonową solówką Nicka z koncertowego zespołu. W trakcie piosenki zachęcone przez siostry Haim na barana swoich chłopaków/przyjaciół wskakiwały fanki z tłumu – piękny obrazek! No i na finał najlepsze z zestawu najnowszych kompozycji, bo po prostu najbardziej żywiołowe "Down to be wrong" wzbogacone względem studyjnej wersji fajną gitarową solówką Danielle, lecz i tak zostawiające mnie z pewnym poczuciem niedosytu. Niby nie mogłem odmówić Danielle, Este i Alanie bezkompromisowej radości, nieskrępowanej demonstracji pasji i scenicznej chemii, ale jednak ten set trochę nie dowiózł, tak jak oczekiwałem. 

 

To był taki moment wieczoru, w którym nieco zacząłem opadać z sił. Pozostałem już na Morderze w oczekiwaniu na koncert Beach House, ale ten... No nie był on lekarstwem na moją chwilową niedyspozycję, a wręcz pogłębiał kryzys. Uznany amerykański zespół dream-popowy próbował przenieść mnie swoją eteryczną twórczością w kosmiczne przestrzenie, ale do tych gwiazd jednak moja świadomość nie dotarła. Nie będę też nikogo oszukiwał – kompletnie nigdy wcześniej nie zagłębiałem się w ich twórczość i ten koncert, choć nie odmawiam Beach House sprawności w kreowaniu międzygwiezdnych i otulających magią pejzaży muzycznych, jakoś mnie nie zachęcił do nadrobienia tej muzycznej zaległości.    

 

O powrót do mojego ciała pozytywnej festiwalowej energii zadbali za to panowie z zespołu TV On The Radio na Cuprze! I tu również, choć zawsze odnosiłem się do tej nazwy z szacunkiem, nie zaznajamiałem się wcześniej z ich muzycznymi dokonaniami, ale w tym przypadku nie miało to absolutnie żadnego znaczenia, a wręcz pogłębiało we mnie stan osłupienia! To był tak piekielnie doskonały i energiczny koncert, iż pobudziłby do ponownego życia świeżego nieboszczyka! Czuć było w powracającym po dekadzie przerwie zespole ten głód koncertowych doznań. Jeśli jeszcze pierwsze dwa kawałki "Young Liars" i "Golden Age" cechowały się dolewaniem do tej koncertowej maszyny oleju, tak od "Lazerray" TV On The Radio wcisnęli głęboko pedał gazu! I przez resztę występu niemal nie spuszczali z tonu i nie zmniejszali dopływu adrenaliny! Generowana ze sceny melodyjna energia płynąca z ich eklektycznych, eksperymentalnych aranżacji, w których łączą awangardowy rock, punk, soul i elementy elektroniki, totalnie mnie zelektryzowała! Rewelacyjną formę szczególnie prezentował wokalista Tunde Adebimpe, ale imponowało również zgranie całego zespołu i potężne brzmienie, płynące z głośników. No koncert-petarda! Nie sposób było spokojnie ustać przy choćby takich killerach, jak "Wolf Like Me", "Could You", "The Wrong Way", "DLZ", "Staring at the Sun"! Z perspektywy czasu właściwie żałuję, że nie przebiłem się przez tłum bliżej sceny i największego epicentrum szaleństwa publiczności, ale i tak koniec końców ten kapitalny koncert pozostawił mnie ze wstrząsem mojej muzycznej orbity! 

 

Postanowiłem dalej trzymać się planu – źle to zabrzmi, ale co tam – zaliczenia trzech headlinerskich Atomówek i wróciłem na Mordor, by dać szansę tej, która od samego początku najmniej mnie przekonywała, czyli Sabrinie Carpenter. No ale długo nie wytrwałem. Właściwie nie miałem ochoty już wkraczać głębiej w nieprzebrany tłum, a i dźwięki dobiegające ze sceny wybrzmiewały dla mnie niezwykle płasko i sztucznie, choć sama broodway'owska oprawa robiła pozytywne wrażenie. Wytrzymałem z trzy utwory, w tym cover "It's Raining Men" i zadałem sobie kluczowe pytanie: czy ja naprawdę w swoim życiu potrzebuję tego koncertu? Nie. No i zdecydowałem się na taktyczny na odwrót. Podbiłem pod scenę Amazon Music, na której madrycki zespół Carolina Durante udowodniał, że Hiszpanie potrafią w fajny indie-rock z okazjonalnym ambitnym wykorzystaniem dęciaków i sekcji rytmicznej. W pamięci utkwił szczególnie obrazek stojącego o kulach wokalisty zespołu – doceniałem jego poświęcenie dla tego występu. Odpowiednio wcześniej jednak wycofałem się pod Cuprę, by zagwarantować sobie miejsce przed wyczekiwanym występem... 

 

 

Przed godziną drugą w nocy znów nasilił się u mnie festiwalowy kryzys i ból stóp, ale brytyjski zespół, już formalnie pięcioosobowy, zdołał wykrzesać ze mnie ostatki sił niezwykle nonszalancką, chwytliwą, postpunkową, garage-rockową gitarową energią i grooviastymi rytmami. Przejmująca w nowym obliczu zespołu rolę frontmanki Rhiana Teasdale nie bez podstaw prężyła muskuły na wejściu przy efektownym świeżym singlu "Catch These Figs". Wet Leg błyskawicznie ujarzmili całą publiczność ostrym riffem, nieodpartym i bezczelnym urokiem oraz lirycznym sarkazmem. Trochę w cieniu sceny niknęła nam współzałożycielka Hester Chambers, niemniej jako kolektyw zespół dowoził dawkę piorunującego brzmienia! I nie przeszkadzał nikomu nawet fakt, że niemal połowę repertuaru stanowiły nowe kompozycje z nadchodzącego "Moisturizer". Ba, imponujące i nieodstające jakościowo od debiutanckich piosenek wykonania "Liquidize", słodkiej "Davina Mccall", "Jennifer's Body", "Magnetout", czy uginającego się pod ciężarem chrupkich gitar, finałowego "CPR" tylko wzmagały zapotrzebowanie na ten drugi album! Oczywiście nie zawiodły również sztandarowe kompozycje Wet Leg. Włosy na ciele stanęły dęba przy ikonicznym, oczyszczającym chóralnym krzyku w trakcie szalonego "Ur Mum", a publika zwariowała w tańcu i śpiewie w trakcie fenomenalnego "Chaise Longue"! Rozpalony tłum tym scenicznym żywiołem z trudem zmieścił się pod Cuprą, więc nie dziwi fakt, że Wet Leg powrócą w przyszłym roku na Primaverę jako już gwiazda inauguracyjnego dnia. I na tym wystrzałowym koncercie postanowiłem zakończyć swoje piątkowe przygody i nabrać nieco więcej sił na ostatni festiwalowy dzień...

Sobotnie koncertowe przeżycia również postanowiłem rozpocząć od klubowego koncertu. Wybór padł na Destroyera w klimatycznej sali Paral·lel 62. 

Projekt muzyczny kanadyjskiego artysty Dana Bejara oczarował skupioną publiczność dawką dramaturgicznych, eklektycznych, art-rockowych aranżacji. Moje myśli kierowały się w stronę kunsztu The National, choć oczywiście to nie był ten poziom koncertowej epickości, ale Bejar swoim poetyckim zacięciem i zmanierowanym wokalem oraz jego kompani swoimi instrumentalnymi umiejętnościami i odrobiną nonszalancji sprawili, że nieomal kilkukrotnie zachłysnąłem się z zachwytu. Swoją drogą to właśnie w barcelońskim Paral·lel 62 wybrzmiały po raz pierwszy wybrane kompozycje z tegorocznego chwalonego przez krytyków albumu "Dan’s Boogie". Aż nabrałem w tamtym momencie ochoty na nadrobienie tej pozycji, jak i właściwie całej dyskografii Destroyera. Z perspektywy czasu szczerze to się nie wydarzyło, ale ten fakt nie umniejsza wrażeniom wyniesionym z tego kunsztownego i poetyckiego koncertu.

Wstępnie rozpoczęcie przygód na Parc del Fòrum planowałem od koncertu Kim Deal, ale wygrała jednak perspektywa dalszego ładowania życiowych baterii na trybunach Cupry przy fragmencie koncertu Christiana Lee Hutsona, którego w 2024 roku widziałem również na Inside Seaside. Występ tego zacnego amerykańskiego singer-songwritera na Primaverze był skromniejszy, bo zagrany tylko w towarzystwie skrzypaczki, ale przez ten minimalizm zdecydowanie bardziej ujmujący i zapewniający błogi relaks. 

Swoje siły koncentrowałem przede wszystkim na występ Fontaines D.C.! Strategicznie ustawiłem się już wcześniej pod sceną Revolut, kątem oka zerkając i słuchając hipnotycznego występu Glass Beams, którzy zachwycili w zeszłym roku na OFF Festivalu. Ich set bez niespodzianek, zagrali w swoim  instrumentalnym, grooviastym stylu, łączącym psychodelię wschodu z jazzem i wielowarstwowym worldbeatem, ale potwierdzili, że większe sceny im nie straszne. 

Prawdziwe szaleństwo tego dnia rozpoczęło się jednak od występu uwielbianych przeze mnie Irlandczyków z Fontaines D.C.! Choć w moim przypadku nie tak od razu...

 

Triumfalna energia była jednak wyczuwalna już od samego początku koncertu. Zespół z Dublina, wspinający się przez ostatnie sześć lat sukcesywnie na gitarowy szczyt marzeń, zaczął ten występ od niepokojącej i nastrojowej nuty tytułowej piosenki albumu "Romance", który to katapultował ich do niemal mainstreamowego poziomu rozpoznawalności. Chwilę później jednak combem starszych piosenek "Jackie Down the Line" i "Televised Mind" Grian Chatten ubrany w limonkowo-zielony t-shirt i workowate czarne spodnie wraz ze swoimi kompanami z zespołu znacznie podnieśli postpunkowe napięcie. Bliżej sceny z pewnością już się zaczynało kotłować, ale niestety przez te pierwsze piosenki byłem za bardzo oddalony od tego epicentrum gorączkowych reakcji fanów. Właściwie przez kolejne, bądź co bądź świetne, wykonania "Roman Holiday", "Death Kink", "Big Shot", "Sundowner", czy wreszcie urzekającego melodią tegorocznego singla "It's Amazing to Be Young" równolegle do rosnącej fali zachwytu narastała również frustracja. No przeżywałem takie déjà vu z ich koncertu na Tempelhofie i niczym tykająca bomba czekałem (nie)cierpliwie na ten zapalnik, który sprawi, że zerwę z siebie łańcuchy, powstrzymujące mnie przed katartycznym zatraceniem się. No i wreszcie w połowie tego koncertu panowie sprowokowali mnie mym uwielbianym "Big" z ich debiutanckiego krążka "Dogrel"! Moshpit również natychmiastowo się powiększył, a ja w amoku i z wykrzykiwanymi, ile pary w płucach wersami My childhood was small / But I'm gonna be big przedarłem się przez tłum i wpadłem niczym wściekła bestia w międzynarodowe pogo! No i od tego momentu to był TEN koncert! Przy "Bug" milutko się rozluźniłem, a przy zestawie "Here's the Thing", "Nabakov" i zabójczego "Boys in the Better Land" pojawiły się diabliki w mych oczach i testowałem swoją kondycję! Oddech łapałem przy entuzjastycznym "Favourite" i filmowym "In the Modern World", a później nastąpił miażdżący emocjonalnie i fizycznie finał! Najpierw poruszające "I Love You", które z jednej strony zachęcało do kręcenia wspólnotowego kółeczka i symbiotycznego skakania, a z drugiej zapadało w pamięci za sprawą wyświetlanej na telebimie flagi Palestyny oraz tekstów Free Palestine, a także Israel is committing genocide. Use your voice. W połączeniu z lirycznym przekazem tej ballady ze "Skinty Fia" ten gest solidarności z Palestyną wybrzmiał wprost uderzająco. No i na koniec przepotężne "Starbuster", przy którym znów totalnie się zatraciłem w tańcu i śpiewie! No ten koncert tylko utwierdził mnie w przekonaniu, że jestem niemal psychofanem postpunkowej wrażliwości Fontaines D.C., a Ci zaś wkroczyli na ścieżkę gitarowej ponadczasowości! 

 

Podczas koncertu Fontaines D.C. zerkałem kątem oka od czasu do czasu na scenę obok, na deskach której wznoszona była imponująca scenografia gotyckiego zamku dla nowej królowej popu, czyli...

 

Chappell Roan! 

 

Oczywiście tę baśniową oprawę kojarzyłem już z wielu relacji z występu tej amerykańskiej artystki na Orange Warsaw Festival, ale na żywo i tak wzbudziła ona mój podziw. Ba, jestem przekonany, że sam Antonio Gaudí, gdyby tylko oczywiście żył, byłby zachwycony tym projektem! A całość dopełniały jeszcze znakomite wizuale w stylu animowanego filmu fantasy. Idealnie oczywiście współgrały one z dragqueenowskim vibem twórczości i fantazyjnym, "motylkowym" kostiumem samej Chappell Roan. Z perspektywy czasu to płynne przejście z koncertu Fontaines D.C., na którym zapłonął mój testosteron na to zaróżowione popowe show, które to z kolei ujęło i totalnie zmiękczyło moje serducho, wydaje się czymś absolutnie abstrakcyjnym, ale... To miało doprawdy miejsce i nie żałuję niczego! No Chappell Roan okazała się dla mnie tą najbardziej wystrzałową headlinerską Atomówką! Od pierwszych fantastycznych przebojów "Super Graphic Ultra Modern Girl" i "Femininomenon" padłem na kolana z wrażenia przed jej imponującym wokalem i zniewalającą charyzmą i dałem się ponieść zbiorowej euforii panującej wśród publiczności! Ten impet Chappell utrzymała przez cały set! Jakże teatralny, naszpikowany popowymi hymnami, efektami pirotechnicznymi i przede wszystkim, obok stadionowej siły wokalu Roan, rewelacyjnie niesiony przez pop-rockową grę zajebistego żeńskiego zespołu! Oj, nieraz się tu zaiskrzyło od miotanych riffów! Choćby potężnie i zadziornie wybrzmiał cover piosenki "Barracuda" Heart! Oczywiście nie mogło zabraknąć przy tym także rozczulających ballad. Tę rolę pełniły kompozycje "Casual" (wokalny popis!), "Picture You", "Kaleidoscope", czy też subtelna "Coffe", odśpiewana przez Roan z pozycji siedzącej na tronie i z trzymanym w dłoniach... gremlinem. No ale przede wszystkim porywały popowe bangery pokroju "Naked in Manhattan", nieopublikowanego jeszcze wówczas "The Subway", ognistego "HOT TO GO!" z obowiązkowym epickim flash mobem publiczności (starałem się nadążyć za choreografią tańca rąk, ale było to niezwykle wymagające!), country-popowego "The Giver", wystrzałowej "Red Wine Supernova", czy też wreszcie chóralnie odśpiewywanych popularnych przebojów "Good Luck, Babe!" i "Pink Pony Club" w finale! Chappell Roan trzymała władzę absolutną nad rozentuzjazmowaną publicznością i przekonała mnie, że jest jedną z obecnie najjaśniejszych gwiazd muzyki popowej! Mimowolnie i bezwstydnie dołączyłem do Klubu Różowych Kucyków!  

Wydostanie się z Mordoru po koncercie Chappell było nie lada wyzwaniem. Właściwie to był moment, w którym najbardziej odczułem frekwencyjny rekord Primavery (festiwal zgromadził łącznie 293 tysiące osób!). No ale po kilkunastu minutach udało się opuścić sztuczną trawę i odzyskać łączność z siecią. Godzinka przerwy na trybunach Cupry na odpoczynek i nawodnienie i znów powróciłem pod te dwie główne sceny festiwalu, kierując się w stronę Estrelli Damn. Żartobliwie ujmując zastaną sytuację: morze różowych kapeluszy ustąpiło miejsca siwiejącym włosom. Oto bowiem nadszedł wreszcie czas na koncertowe opus magnum Primavery 2025...

 

LCD Soundsystem! 

 

Koncert tej legendy nowojorskiej sceny muzycznej w 2016 roku na Open'erze zdeklasował wówczas konkurencję, a mnie osobiście, jako dopiero początkującego studenta ich twórczości, absolutnie spiorunował i porwał do zabawy w dance-punkowym pogo pod samą sceną! To było wybitne doświadczenie! Ominąłem niestety ich kolejny występ w 2018 roku na Orange Warsaw Festival i w kolejnych latach nie pojawiały się dogodne okazje do powtórzenia koncertowych emocji z Gdyni, aż do tej chwili! Po niemal dekadzie! I znów James Murphy i spółka zawładnęli mną ostrym, surowo analogowym, tanecznym, ze szczyptą romantyzmu setem, przy którym drgał każdy mięsień mojego ciała! Może ostatecznie nie zdołali mnie oszołomić w takim stopniu, tak jak przed laty, ale ponownie otarli się o w mojej ocenie koncertową wybitność! Z jakim stoicyzmem i precyzją ta kilkuosobowa grupa tworzy narastające emocjonalnie wielowarstwowe faktury instrumentalne, doprowadzając je często do katartycznych eksplozji – za każdym razem czapki z głów! Tradycyjnie zwieźli tonę sprzętu, szczególnie tego elektronicznego, a nad ich głowami rozbłyskiwała dyskotekowa kula. Powolnie budzili nas do życia rozpalającym się stopniowo "Oh Baby", by już w "You Wanted a Hit" skumulować energię, która zaraźliwie rozpierała licznie zgromadzony tłum świadomych i zaangażowanych fanów pod sceną! Płynnie ta wulkaniczna energia przemieniła się w pulsujące rytmy "Tribulations", ironicznego "Tonite", "I Can Change" z charakterystyczną psotną melodią klawiszy i dołożonym intrem "The Model" Kraftwerka oraz coldwave'owskiego i transowego "x-ray eyes". W drugiej połowie te charakterystyczne dla LCD Soundsystem mantrowe zderzenia fal disco i post-punku nabierały jeszcze większego natężenia i sprawczego oddziaływania na tłum za sprawą rozpędzonej kompozycji "new body rhumba", entuzjastycznego "Someone Great", najbardziej tego wieczoru rockowego, porażającego dynamiką i nerwowością "North American Scum" (ależ tu niosło do skocznych harców!), czy wreszcie tego potężnego, katartycznego syntezatorowego riffa w pozornie spokojnym "Dance Yrself Clean", po którym wszyscy wystrzelili w górę niczym Apollo 11, a nasze głosy podążyły w ślad za instrumentalną melodią – sztos! Finał? Najpierw wyciszająca i teatralna ballada "New York, I Love You but You’re Bringing Me Down" z instrumentalno-wokalnym crescendo, a na zakończenie oczywiście tłum zalało tsunami ciarek podczas kultowego "All My Friends"! To narastające poczucie wspólnoty i ten nasz chóralny śpiew refrenu – wzbudzone zostały ponadczasowe emocje! Do pełni szczęścia zabrakło mi tylko w repertuarze "Daft Punk Is Playing At My House", ale nie miałem w pierwszej chwili za bardzo czasu tego rozpamiętywać, gdyż trzeba było spiesznym krokiem skierować się w stronę sceny Amazon Music na grande finale...   

 

Turnstile!  

To była iście pokerowa zagrywka ze strony organizatorów, by zaplanować koncert tego hardcore punkowego zespół z Baltimore na godzinę... trzecią w nocy! No i wybaczcie wulgaryzm, ale inaczej się nie da – to był dosłowny wpierdol na zakończenie festiwalu! Turnstile przybyli do Barcelony tuż po wypuszczeniu dzień wcześniej nowego, świetnego albumu "Never Enough" i zaprezentowali formę godną zespołu, który ma wszelkie zadatki do tego, by osiągnąć w pewnych kręgach miano kultowego. Dotarłem pod scenę, gdy zespół już zdawał się być totalnie rozpędzony i momentalnie w jakimś festiwalowym amoku zdecydowałem się przedrzeć bliżej sceny, ale docierając do skraju epickiego pogo, zdałem sobie sprawę, że jest to misja samobójcza... Zabawa w pogo przypominała momentami walki MMA, co chwilę ktoś popełniał z tłumu swoiste kamikaze, ale na szczęście zespół dawkował też odpowiednie chwile eksperymentalnego wytchnienia, więc ofiar śmiertelnych nie stwierdzono. Pragnąłem mimo wszystko wrócić w jednym kawałku do Polski, więc zatracałem się w tym koncercie obstawiając obrzeża moshpitu, ale i tak to doświadczenie było doprawdy tak wstrząsające, że w pewnym momencie odmówiłem szybki paciorek. Rytmiczny groove, miażdżące riffy gitarowe i ogólna siła nośna choćby takich numerów, jak "Dull", "Don't Play", fenomenalnego "Holiday", pierwszej połowy "Look Out For Me", "Blackout", czy wreszcie finałowego, siekającego "Birds" była po prostu atomowa! Zespół włącznie z liderującym mu, ekspresyjnym wokalistą Brendanem Yatesem, grał jak natchniony! W pamięć zapadały też proste, kolorowe obrazy wyświetlane na ekranie za plecami bandu, ale generalnie to był jeden z tych koncertów, gdzie totalnie zaufałem zespołowi i przede wszystkim skupiałem się na zabawie i unikaniu nokautujących ciosów z tłumu. Niezapomniane przygody na Primaverze 2025 zostały zwieńczone z sejsmicznym przytupem! 

 

Podsumowanie 

Jeśli jeszcze ktoś odczuwał niedosyt po koncertowych przeżyciach, które organizatorzy Primavery upchali na terenie Parc del Fòrum albo pragnął nadrobić wybrany przegapiony koncert, to jeszcze miał do dyspozycji niedzielną ofertę występów w barcelońskich klubach. To pewnie niespotykane jak na mnie, ale tym razem zdecydowałem się odpuścić (choć gdybym odkrył wcześniej zespół Momma...) i postanowiłem wykorzystać wolny czas na zwiedzanie i chłonięcie atmosfery samego miasta. No i podskórnie czułem, że pewnie przyjdzie mi pisać wspomnienia z tej podróży dopiero zimowymi wieczorami, więc asekuracyjnie zapewniłem sobie nieco mniej pracy. Niemniej to była przyjemność powrócić do tych przygód i emocji z początku czerwca zeszłego roku! I jestem przekonany, że będę je starannie pielęgnował w swojej pamięci przez kolejne lata! A i poszczególni artyści postarali się o to, by pamięć o ich mniej lub bardziej efektownych występach nie zniknęła w gąszczu kolejnych koncertowych wrażeń i codziennych spraw. Ale to już pewnie sami wyczuliście, o kim mowa, w trakcie lektury. Sama w sobie Primavera zaś okazała się nie tylko festiwalem, lecz intensywnym wielowymiarowym doświadczeniem, w którym muzyka, miejsce, ludzie i momenty zlewają się  w jedno niepowtarzalne przeżycie! Z chęcią je powtórzę w przyszłości! I właściwie w ciemno kupiłem karnet na tegoroczną edycję, ale... Nie jestem jeszcze przekonany, czy ta wyprawa dojdzie tym razem do skutku. Jeśli jednak kiedykolwiek poczujecie chęć dotarcia na Primaverę, to z ręką na sercu polecam! Jest to wyprawa warta każdego grzechu i grosza! I finiszując, last but not least, dziękuję Ekipie Podróżujących, którzy namówili mnie i towarzyszyli podczas tej szalonej, epickiej i niezapomnianej podróży!  

 

PS Moje nagrania koncertowe znajdziecie na instagramowym profilu w wyróżnionych relacjach i przeszłych postach. Nieoficjalnie nagrane streamingi wielu koncertów znajdziecie też na YouTube – w tekście ograniczyłem się do wrzucenia jedynie tych, oficjalnie opublikowanych przez organizatorów Primavery.

 

 

Sylwester Zarębski

Podróże Muzyczne

14.01.2025