Wielu zapewne pukało się w głowę, gdy Dominic Fike został ogłoszony ostatnim headlinerem tegorocznej edycji z ekskluzywnym koncertem w Europie. Nie ukrywam, że też nieco byłem zaskoczony tym wyborem, mimo iż obijała mi się ta postać o uszy i kojarzyłem go oczywiście z występu w drugim sezonie Euforii. Od razu po tym ogłoszeniu poszukałem na YouTube nagrań z jego koncertów i te wzbudziły we mnie ostrożny optymizm. Jednak nawet najlepsze filmy nigdy nie oddadzą w pełni koncertowych emocji, a te w przypadku występu Fike'a podczas Orange Warsaw nabrały tylko większego rozmachu! Rozluźniony, nonszalancki, amerykański gwiazdor dowiózł headlinerski temat! Zaprezentował nam krótki, godzinny, ale niezwykle intensywny set, który był popisem nieprzewidywalnej estetyki. Miks energicznego, przybrudzonego indie-surf rocka (ten w przewadze na czele z rewelacyjnym "Why"!), hip-hopowej zadziorności i popowej melodyjności wywoływał we mnie niemal ekscytujące emocje. Wrzały one co prawda pod warstwą dominującej u mnie ciekawości, ale pod sceną nie brakowało fanów (tłumów jednak nie było, można było przez cały koncert wbić do pierwszej strefy), którzy z ogromnym zaangażowaniem (chóralnie wyśpiewane "Babydoll", czy też "White Keys"!) przeżywali kolejne muskularne bangery. Krótkie, ale dosadne. I właściwie szkoda, że Dominic wraz ze świetnym zespołem nie decydował się na instrumentalne improwizacje, by nieco przedłużyć życie tym niewiele ponad dwuminutowym kompozycjom. No cóż, skrojone ewidentnie pod pokolenie TikToka i Gen Z i z tej perspektywy, Dominic dał się poznać jako głos młodszej generacji fanów muzyki. A i przy tym jako naprawdę cool gość. Może sprawiał wrażenie nieco zjaranego scenicznego włóczęgi z gitarą w dłoniach, ale potrafił taką postawą wzbudzić szczerą sympatię. Przede wszystkim nie sprawiał wrażenia, jakby specjalnie przyleciał do Europy "odbębnić" koncert. Widać było po nim autentyczną chęć rozkręcenia świetnej atmosfery, odrobił lekcje historii, nawiązywał do tragicznej polskiej przeszłości, wspominał Chopina, w pewnym momencie zeskoczył ze sceny, by przejąć od fana/fanki koszulkę z napisem "I Love Polish Girls", którą od razu założył na siebie na scenie. W finale przy brawurowym "Mama's Boy" porwał się nawet na przebieżkę między barierkami na tyły widowni, zdołał podpisać komuś płytę, doceniając tym samym nasze podsceniczne wsparcie. Charyzmatyczny indie-rockowy buntownik z hip-hopowym zacięciem i performer emanujący zaraźliwym luzem! Nad sceną wywieszone były kolorowe flagi, na których były napisy "Comedy" i "Tragedy". Ten booking i koncert Dominica Fike'a na szczęście nie okazał się tragikomiczny. Ba, powiem więcej, jeśli kuć status headlinera przyszłości, to tylko takimi występami! A trzeba tu jeszcze dopowiedzieć, że to był absolutny premierowy występ tego artysty na europejskich festiwalach. Szkoda tylko, że tak krótki i bez bisu, gdyż publiczność i ja sam pragnąłem więcej. Może też nie przyciągnął wyczekiwanych przez organizatorów tłumów (choć miałem wrażenie, że trochę osób z zagranicy specjalnie dla niego przyleciało), ale wrażenie po sobie pozostawił znakomite.    

 

 

 

Po zapadnięciu zmroku triumfatorka ostatniej gali Fryderyków (wreszcie!) zaprosiła nas do zmysłowo i kobieco zinterpretowanego świata twórczości Grzegorza Ciechowskiego i Republiki. Koncertową wizję projektu Obywatelka K.L. opisywałem i chwaliłem w relacji z premierowego występu w toruńskich Jordankach, więc nie będę się już powtarzał i odsyłam do tamtego tekstu. Tu tylko dopowiem, że scenograficznie i wizualnie ten koncert był tak samo pieczołowicie dopracowany. Tylko niestety nagłośnienie w tym przypadku nieco rozczarowało – brakowało wyrazistej mocy. Ale oczywiście choćby kawałki takie jak "Śmierć w bikini", czy też "Moja krew" z outrem ekspresyjnej gry na pianinie – potrafiły odpowiednio odurzyć. Na uwagę zasługiwała również forma wykonania kompozycji "Zasypiaj sama". Nieoczekiwanie i nieświadomie dla osób z przodu Kasia Lins zdołała się przemieścić na tyły namiotu i stanąć za barierką przy stanowisku technicznych. Tłumów nie było, więc spod sceny przemieściliśmy się za Kasią, która kontynuowała tę piosenkę dalej, spacerując przez środek Warsaw Stage ponownie w kierunku sceny. Koncert zagrany z wielką klasą!   

 

 

 

 

Na finał pierwszego dnia w podróż przez emocjonalny tor przeszkód zabrał nas jedyny w swoim rodzaju i niepowtarzalny Lewis Capaldi! Gdy lata temu odkrywałem jego wczesną twórczość, to w najśmielszych oczekiwaniach nie sądziłem, że wyrośnie na headlinera dużych festiwali. Ot, wydawał się po prostu miłym gościem z gitarą i smutnymi piosenkami. A jednak przez ostatnie lata zdołał ująć miliony fanów swoimi poruszającymi balladami, mocnym wokalem i przede wszystkim wyjątkową, humorystyczną, pełną dystansu do siebie i świata charyzmą. Nie wszystko jednak było takie różowe. Wraz z rosnącą popularnością nasiliły się u niego problemy neurologicznie (zdiagnozowano zespół Tourette'a) i stany lękowe, które paraliżowały jego występy, w tym choćby wyśpiewanie "Someone You Loved" podczas Glastonbury w 2023 roku. Zmuszony został zawiesić karierę. Po dłuższej przerwie Capaldi wrócił do koncertowania, a przełomowym i symbolicznym momentem stał się jego niespodziewany zeszłoroczny występ na... Glastonbury Festival, podczas którego dokończył utwór, którego nie był w stanie wykonać dwa lata wcześniej. Nagrania z tego momentu były doprawdy wzruszające.

 

Tym koncertem podczas Orange Warsaw Festival Lewis pokazał, że jego problemy zostały zażegnane i znów czerpie radość ze śpiewania rockowy ballad, które nawet największych twardzieli zmuszają do sięgnięcia po paczkę chusteczek. Capaldi ujmował nas swoją głęboką wrażliwością, rozbrajając przy tym ckliwą atmosferę tego koncertu komicznymi komentarzami. Niemniej wydawał się mimo wszystko o wiele bardziej skupiony na prezentowaniu muzycznych dokonań niż scenicznych żartach. A te pierwsze wybrzmiewały tego wieczoru bardzo przejmująco, zwłaszcza utwory z jego ostatniej EP-ki "Survive" przy tym kontekście wspomnianych jego zdrowotnych problemów. Szczególnie epicko i z odpowiednią dramaturgią wybrzmiała tytułowa kompozycja, która dodatkowo została okraszona widowiskową kurtyną deszczu, opadającą na sceniczne deski. W ogóle w Warszawie byliśmy pierwszymi świadkami scenografii przygotowanej na letnią trasę Lewisa i cała ta produkcja wyglądała rewelacyjnie. Świetna, podkreślająca atmosferę kolejnych piosenek gra świateł oraz znakomita praca kamerzysty, który dynamicznie i z bliska pokazywał nam na tylnych telebimach emocje na twarzy Lewisa i grę jego świetnych kolegów z zespołu. Czy jednak to był występ, który wzbudzał we mnie gęsią skórkę? No nie do końca. Doskwierał trochę brak ściśniętego tłumu, gdyż balladowe hymny aż się czasami prosiły o mocniejsze wsparcie wokalne z naszej strony. Nie, żeby całkowicie chóralnych śpiewów brakowało (takie "Before You Go", czy finałowe "Someone You Loved" nie zawiodły), ale też osobiście czułem, że to dopiero dla mnie rozgrzewka przed występem Lewisa Capaldiego w Londynie, który zapewne – i na to liczę – zachwyci mnie jeszcze bardziej swoim emocjonalnym rozmachem i śpiewem sześćdziesięciu tysięcy gardeł. 

W sobotę na teren festiwalu przybyłem idealnie w momencie, w którym na scenę Warsaw Stage wchodziła ukraińska artystka Ganna. Intrygująco w swoim występie łączyła ukraiński folklor i pieśni ludowe z elektronicznymi samplami i bitami. Nie czułem się porwany, ale kilka osób pod sceną wykorzystywało przestrzeń do prezentowania swobodnych ruchów tanecznych w rytm tego, bądź co bądź, nietuzinkowego elektronicznego vibe'u. Po chwili przerwy na zaspokojenie gastronomicznych potrzeb powróciłem pod festiwalowy namiot, by po raz pierwszy zetknąć się z twórczością Daniela Godsona. Ten chłopak zbiera pochwały w bańce muzycznej branży, ale mnie na ten moment nieszczególnie porwał. Ot, przyjemny alternatywny pop wykonywany przez sympatycznego gościa, ale bez tej iskierki wykrzesywania we mnie euforii. Po kilkudziesięciu minutach zdecydowałem się okupować na pozostałą część wieczoru już dobre miejsce pod główną sceną. I to była dobra decyzja, bo z jednej strony wreszcie teren festiwalu przyzwoicie się wypełniał, a po drugie – wyczekiwane koncerty dowoziły!  

 

 

 

Pierwsza wizyta utalentowanego piosenkarza i multiinstrumentalisty Deva Hynesa w naszym kraju została bardzo ciepło przyjęta przez polską publiczność! Właściwie nie sądziłem, że przeciągnie pod scenę tak stosunkowo pokaźny tłum fanów wyraźnie spragnionych jego koncertu! Przyznaję się, że do tej pory nie potrafiłem się zanurzyć w twórczości jego projektu, nie piałem z zachwytu, tak jak większość krytyków, nad jego zeszłorocznym albumem "Essex Honey" (ot przyjemna dla mnie "pościelówa"), ale podszedłem do tego występu z otwartym umysłem. I na żywo wielowarstwowe kompozycje na styku funku, alternatywnego R&B, soulu, subtelnej elektroniki, stonowanych gitar wykonywane przez Deva w ścisłej kolektywności ze świetnym zespołem wzbudzały mój entuzjazm i dostarczyły odpowiednią porcję muzycznej przyjemności! Już początek tego występu sugerował nadchodzące wyjątkowe przeżycia. Dave wyszedł na scenę osamotniony, w czapce z daszkiem i w charakterystycznych dla niego retro nausznych słuchawkach, chwycił za wiolonczelę i zaśpiewał cover "How Soon Is Now?" The Smiths! Bardzo awangardowe koncertowe intro! Chwilę później dołączył do niego perkusista, klawiszowiec/gitarzysta i kluczowy dwuosobowy, damsko-męski chórek, który często podczas tego koncertu nadawał swym śpiewem ton poszczególnym kompozycjom. Wszyscy prezentowali wszechstronne muzyczne umiejętności, nie brakowało w ich grze instrumentalnego polotu, porywającego groove'u i oddychającej pełną piersią finezji. Na straży jakości przekrojowego repertuaru stał oczywiście Dav Hynes, który to raz prezentował swój łagodny wokal, raz chwytał za gitarę, raz wskakiwał za klawisze – taki trochę człowiek orkiestra. Ten występ miał swoje dobre i znakomite momenty. Nie wszystkie kompozycje porywały tak samo, ale przy licznych momentach odpływałem z przyjemności, jak choćby przy "Best to You", "Charcoal Baby", czy żywiołowo przyjętym, najpopularniejszym w dorobku Blood Orange "Champagne Coast". I nie tylko ja zatracałem się w tym koncercie. W pewnym momencie kamerzysta uchwycił jednego fana, który śpiewał z takimi emocjami i tak widocznym wzruszeniem – coś pięknego! Dev udowodnił, że jest fantastycznym artystą, który tylko zyskuje na żywo i spokojnie mógłby być headlinerem takiego OFF Festivalu.    

 

FKA twigs! 

Olivia Dean!  

Loyle Carner!