Sklejenie muzycznych polecajek i minirecenzji z majowego tsunami premier wymagało ode mnie dokonania trudnej selekcji. Postawiłem w dużej mierze na nieco mniej oczywiste wybory, ale nie tylko. Jakby tego mało, powróciłem jeszcze do szuflady płyt z napisem "kwiecień", gdyż dotarły do mnie zachwyty nad drugim albumem Friko – słuszne! To zdecydowanie na ten moment jeden z mych ulubionych rockowych krążków tego roku! Co jeszcze? Po latach rozczarowań wreszcie zachwyciła mną Lykke Li, Daria ze Śląska podniosła poprzeczkę swojego pisarskiego kunsztu, Paula Roma zrobiła mi ogień w głowie, Marmozets z trzecim albumem hałaśliwi jak przed laty, Genesis Owusu nieokiełznanie eklektyczny i bezpośredni w polityczno-społecznych przekazach, Violet Grohl zbudowała ekscytującą rockową tożsamość, Sonia Pisze Piosenki urzekła indie-popową nostalgią, Huskie zachwyciła stonowaną indie-pop-folkową wrażliwością, The North porwali wyspiarskim rockiem, a Sofia and the Antoinettes i Luvcat niepostrzeżenie zakradły się do mojego serca swoimi popowymi melodiami, głosami i wizjami. A jeszcze kilka dodatkowych wyróżnień, single, playlista miesiąca i inne treści! Zapraszam! 

 

PS Ze względu na liczne nadchodzące wyjazdy istnieje prawdopodobieństwo, że czerwcowej odsłony Aktualnie w Głośnikach nie będzie...  A jeśli już to w kameralnej formie. 

 

DARIA ZE ŚLĄSKA – "HALO. CO JEST GRANE?"

 

– Halo. 

 

– Co jest grane? 

 

– Sylwestrze z Kujaw, to ja dzwonię do Ciebie z tym pytaniem! 

 

– A to słuchaj. Słuchaj uważnie. Słyszysz ten głos? Tak, to Daria ze Śląska i jej trzeci album. 

 

– O! Pamiętam, że śledzisz tę artystkę od samego początku, a nawet od jej pierwszych nieśmiałych koncertów. Czy u niej na południu wciąż bez zmian? 

 

– I tak i nie. Jeśli chodzi o warstwę muzyczną, to nie doświadczyłem na tym albumie radykalnych rewolucji. Ot mamy do czynienia z konsekwentną ewolucją alternatywnego popu połączonego ze subtelną elektroniką, którą znamy od czasu jej debiutanckiego krążka "Tu była". 

 

– Czyli nuda? 

 

– O nie! Nie powiedziałbym tego! Muzyczne tło jest bardzo bogate w różne detale. Potrafi momentami skręcić w ciekawe rejony – posłuchaj choćby tej westernowskiej sekcji dętej w "Pan ze stolicy"! Tam, gdzie ma być subtelnie – jest subtelnie. Tam, gdzie należy zbudować dramaturgię – tam narasta napięcie do instrumentalnych ciosów w twarz. Generalnie wszystkie kompozycje mają według mnie odpowiednią dynamikę, rozmach i są pieczołowicie wyprodukowane. No i przede wszystkim zostawiają odpowiednią przestrzeń dla świetnego wokalu Darii i jej dojrzałych opowieści.

 

– No właśnie. Ty zawsze ceniłeś Darię przede wszystkim za lirykę, prawda? 

 

– To prawda i to się właśnie nie zmienia, wręcz jej warsztat pisarski wskakuje na wyższy emocjonalny poziom. Ten album jest z jej strony próbą wejścia głębiej – w siebie, swoje lęki, niepewności i relacje z ludźmi. To materiał bardziej skupiony na zadawaniu pytań niż udzielaniu odpowiedzi. Nie ma tutaj coachingowych recept ani instagramowych sloganów o samoakceptacji. Jest za to dużo niepewności i prób zrozumienia samej siebie. Daria bardzo często wychodzi poza własne doświadczenia i opisuje uniwersalne sytuacje, które zna niemal każdy z nas. Nieumiejętność postawienia granicy. Spóźnioną ripostę, która przychodzi do głowy dopiero po powrocie do domu. Wstyd noszony przez lata od czasów szkolnych. Potrzebę bycia miłym za wszelką cenę. Presję cudzych oczekiwań. Poszukiwanie własnej tożsamości. Bierne oczekiwania na przełomy w życiu, które nie nadchodzą. A wszystko to podane w bardzo obrazowych tekstach.  

 

– A z ciekawości: pojawiają się w liryce znowu nawiązania do popkultury? 

 

– O człowieku! Nie sposób chyba wymienić wszystkich: Sharon Stone, Harley Quinn, Mała Mi, Scarlett O'Hara, Hannah Montana, Korn, Boney M, Jackie Chan, Top Gun... Uwielbiam zręczność, z jaką Daria wplata te miniaturowe nawiązania do swoich bardzo bystrych życiowych obserwacji. To dla niej bardzo charakterystyczne. 

 

– Pojawiają się goście? 

 

– Tym razem tylko jeden, ale za to jaki! W utworze "Len" Darię wspiera sam Fisz! Wrażliwością i wokalami pasują do siebie idealnie! 

 

– Nie chcę Cię męczyć, ale polecisz może jeszcze Twoje ulubione piosenki? 

 

– Trudne pytanie wylosowało się od Ciebie, bo właściwie nie ma tu słabego momentu. Pierwsza część albumu składa się ze znakomitych singli, które doceniałem i polecałem już wcześniej, ale pozostałe kompozycje są równie wartościowe. Odpływałem zwłaszcza przy "Tańcz" i "Wariatka!". Bardzo wyróżniają się niebanalne aranżacje "JPRDL" i "ABS". Porwała mnie dynamika piosenki "Pan ze stolicy". Ścisnęło za gardło finałowe "Nie masz sił to płacz". Ach! Musisz posłuchać całości! 

 

– Ok, skoro tak mówisz...

 

– Totalnie, stary, to bez wątpienia już w tym momencie jedna z najlepszych polskich płyt tego roku! Ten album może emocjonalnie nie krzyczy, ale z pewnością usiądzie obok Ciebie i zapyta: "A u ciebie wszystko okej?". No właśnie, a u Ciebie co jest grane?  

 

...

--------------------------------

 

Trzeci album Darii ze Śląska to konsekwentna, ale dojrzalsza ewolucja jej alternatywnego popu z subtelną elektroniką, bogatą produkcją i przestrzenią dla świetnego wokalu. Najmocniej działa tu jednak warstwa liryczna – intymna, pełna niepewności, autoanalizy i uniwersalnych obserwacji o relacjach, wstydzie czy presji oczekiwań. Bez łatwych odpowiedzi. To album, który nie próbuje krzyczeć, tylko niespostrzeżenie rozsiada się obok i zadaje proste, a jakże niewygodne pytanie: "a u ciebie wszystko okej?". 

 

 

PAULA ROMA – "Z RESZTEK"

 

Paula Roma w 2024 roku wystrzeliła w moją stronę dziewięć płonących strzał prosto ze świetnego albumu "Ta, co płonie z miłości".  Wszystkie trafiły wówczas prosto w serce. Z perspektywy czasu jednak dość szybko przygasły, a o samej artystce nieco ucichło. Na nowo pochodnia miłości, która rozświetliła najciemniejsze zakamarki w mej duszy zapłonęła podczas tegorocznego koncertu Pauli Romy w poznańskim Blue Note w ramach Next Festa. Wspaniały występ – pełen czułości, energii i autentycznej radości grania. A przedpremierowe wykonania piosenek z nowego albumu "Z resztek" tylko wzbudziły mój apetyt na nowy materiał.

 

I spotkanie z tym trzecim albumem w dorobku Pauli Romy tylko potwierdziło, że tamten koncertowy zachwyt nie był przypadkiem. Kolekcja jedenastu piosenek, parafrazując tytuł wspaniałego utworu z Kathią, dosłownie robi mi ogień w głowie. Podążając za fenomenalnym wokalem Pauli z przyjemnością zanurzałem się w jej skrawkach intensywnych, subtelnych i bardzo osobistych emocji. Choć pod tą przyjemnością kryją się podkłady głębokich refleksji życiowych i niewygodnych tematów podawanych tym razem w bardziej bezpośredni sposób, z unikaniem poetyckich metafor. 

 

Kompozycje oparte na soulowym cieple, alt-popowych detalach i o filmowym rozmachu (te sekcje dęte!) wybrzmiewają niezwykle ponadczasowo i po prostu ciągną za uszy. Bywają bardzo dynamiczne i płomienne, ale nie brakuje tu również balladowych i akustycznych subtelności. Album jest doskonale zbalansowany! 

 

"Z resztek" to dzieło, które porusza, rozlewa się w sercu niczym płynna, rozżarzona lawa i zostaje w myślach na długo po wybrzmieniu ostatnich dźwięków. Łatwo się w tej płycie i w tej artystce zakochać! 

 

 

 

MARMOZETS – "CO.WAR.DICE"

Nigdy nie zapomnę, jaką hałaśliwą bombę rockową Marmozets zrzucili na nas na Open'erze w 2018 roku pod Alter Stage o 2:30 nad ranem (koncert przełożony przez problemy z lotem). W relacji wówczas pisałem: 

 

Zostaliśmy pod sceną prawie zdmuchnięci przez gitarowe riffy! Z głośnika przede mną chyba wydobył się jakiś rock'n'rollowy szatan, który opętał moje ciało. Wpadłem w mocny amok i straciłem nad sobą kontrolę! Mój kark domagał się przeprosin przez następnych kilka dni! Gardło zdarte od śpiewania kolejnych refrenów prosiło o tabletki przeciwbólowe! Tak, Marmozets to jest petarda na żywo! (...) Miałem wrażenie, że Becca swoim wokalem rozsadzi mikrofon. Dziewczyna jest niesamowita! Chłopcy również dali popis swoich umiejętności i grali z niebywałą pasją! To był również kolejny sprawdzian dla utworów z tegorocznej (rewelacyjnej) płyty "Knowing What You Know Now". Egzamin zdany z przytupem na ocenę celującą! Przez cały koncert czułem się jak rozgrzane ostrze kute z pasją przez kowala! Co sekundę uderzenie kolejnym riffem, perkusyjnym bębnem, soczystym basem, porywającym wokalem! Niszczycielska, rockowa energia!  

 

Wydawało się wówczas, że ten rockowy huragan o nazwie Marmozets będzie tylko rósł w siłę. A oni się ot tak ulotnili i nastała cisza. Powody? Wokalistka Becca Macintyre niespodziewanie zaszła w ciążę z gitarzystą, a obecnie jej mężem Jackiem Bottomleyem. Ich związek przez ostatnie lata przechodził wzloty i upadki, pojawiły się nowe życiowe priorytety, do scenicznego powrotu nie zachęcał pandemiczny okres i ogólna sytuacja w muzycznej branży, ale w końcu zespół poczuł w sobie głód rockowej adrenaliny. I po ośmiu latach w końcu wrócili! 

 

Reaktywacja zespołu po tak długiej przerwie była obarczona ryzykiem, ale Marmozets w imponujący i hałaśliwy sposób przypominają, że wciąż są bandem, który ma coś ważnego do powiedzenia i jest gotowy rozpalać na nowo klubowe parkiety! 

 

Już od otwierającego album "A Kiss From A Mother" słychać, że zespół nie wrócił po to, by odcinać kupony od dawnej popularności. Owszem, nadal obecne są wszystkie elementy, za które ich pokochaliśmy: poszarpane riffy, nagłe zmiany dynamiki, chwytliwe refreny i charakterystyczny wokal Becci Macintyre, balansujący między melodyjnością a kontrolowanym chaosem. Jednocześnie jednak "Co.War.Dice." brzmi jak dzieło zespołu dojrzalszego i bardziej świadomego własnych możliwości.

Największą siłą albumu jest jego nieprzewidywalność. Punkowa energia "New York", psychodeliczny groove "Running With The Sun In Your Eyes", stadionowy rozmach "Mes Désirs" czy delikatniejsze, niemal akustyczne oblicze "Dandy" pokazują zespół, który nie boi się eksperymentować, nie tracąc przy tym własnej tożsamości. Co ważne, ta różnorodność nie sprawia wrażenia chaotycznej. Wręcz przeciwnie – wszystkie utwory spaja poczucie pewności siebie. Becca Macintyre pozostaje centralną postacią całego przedsięwzięcia, ale jej wokal przeszedł interesującą ewolucję. Nadal potrafi krzyczeć, gdy wymaga tego sytuacja, ale dziś równie skutecznie przykuwa uwagę subtelniejszymi środkami wyrazu.

Najbardziej zaskakuje jednak fakt, że mimo wieloletniej przerwy "Co.War.Dice." nie brzmi jak album próbujący rozliczać przeszłość. Oczywiście można odnaleźć tu ślady doświadczeń związanych z rodzicielstwem, dojrzewaniem czy życiowymi zmianami, ale Marmozets nie tworzą nostalgicznego pamiętnika. To raczej celebracja samego faktu ponownego grania razem. Słychać w tych utworach radość, swobodę i głód tworzenia, którego nie da się wykrzesać ze sztucznej inteligencji.

Świetnie wypadają zarówno najbardziej bezpośrednie momenty płyty, jak "Flowerz" czy "Cut Back", jak i bardziej rozbudowane kompozycje. Szczególne wrażenie robi zamykający album "Keep Going Darling" – ponad siedmiominutowa podróż, która z każdą kolejną minutą nabiera emocjonalnego ciężaru i staje się symbolicznym podsumowaniem całego procesu powrotu.
 

Jeśli "The Weird and Wonderful Marmozets" było eksplozją młodzieńczej energii, a "Knowing What You Know Now" próbą uporządkowania tego chaosu, to "Co.War.Dice." jest momentem, w którym ich proces muzycznego dojrzewania Marmozets osiągnął punkt kulminacyjny. To album odważny, różnorodny i pełen życiowej energii. A przede wszystkim dowód na to, że niektóre zespoły potrafią wrócić po latach tak, jakby nigdy nie odeszły.  

 

GENESIS OWUSU – "REDSTAR WU & THE WORLDWIDE SCOURGE" 

 

 

Genesis Owusu wbił się w listę moich ulubionych zagranicznych krążków 2023 roku piorunującym albumem "Struggler". Ghańsko-australijski piosenkarz Kofi Owusu-Ansah totalnie wówczas zaintrygował, zahipnotyzował i porwał mnie wybuchową mieszanką grzmiącego post-punka, muskularnego rapu, gotycko-garażowego rocka, psychodelicznego popu, zmysłowych avant-funkowych melodii, kołyszącego R&B, eterycznych jazzowych beatów. Ten muzyczny eklektyzm był punktem wyjścia do wielu dojrzałych rozważań nad życiową egzystencją. Swoją nietuzinkowość i wyjątkową artystyczną charyzmę Genesis potwierdził swoim one-man-show podczas Colours of Ostrava 2024. Teraz wrócił z albumem "Redstar Wu & the Worldwide Scourge", który jeszcze bardziej stempluje jego nieokiełznany żywioł, zaangażowanie w polityczno-społeczne tematy i zmysł do tworzenia nieszablonowych, porywających kompozycji, których nie powstydziłaby się formacja Gorillaz. 

 

Od pierwszych minut Owusu uderza bezpośrednio i bez kompromisów. W "Pirate Radio" rzuca ostre komentarze w stronę Elona Muska, czy Kanye Westa, a całość osadzona jest w dusznej, nerwowej produkcji, która tylko wzmacnia poczucie niepokoju. To otwarcie ustawia ton płyty: jest politycznie, głośno i niewygodnie. Nie chodzi jednak o tanią prowokację, lecz o próbę uchwycenia świata w stanie kryzysu – przeładowanego informacjami, przemocą i sprzecznymi narracjami.

Owusu, jak zwykle, nie zamyka się w jednym brzmieniu. Album jest muzycznym kolażem: od pulsujących, industrialnych beatów, przez elektronikę, po rap i brudne, gitarowe uderzenia inspirowane sceną post-punkową. Ta różnorodność bywa mniej lub bardziej skuteczna, ale przede wszystkim liczą na tym albumie intencje samego artysty i jego reakcje na obecną, płonącą rzeczywistość. 

To dzieło jest właściwie takim dźwiękowym raportem ze świata, który wymknął się spod kontroli i dowodem na to, że Genesis Owusu jest jednym z najbardziej nieprzewidywalnych i ambitnych artystów swojego pokolenia. Niestety wciąż powszechnie niedocenianym, ale wierzę, że to się wkrótce zmieni. 

 

➖ ➖ ➖ 

 

SONIA PISZE PIOSENKI – "PIĘKNO KRÓTKICH MGNIEŃ"

➖ ➖ ➖