Wszystko zaczęło się od Dizzeego Rasacala i numeru „Vexed”. Joshua Idehen kiedy go usłyszał, wpadł w trans i poczuł, że też chce wylewać z siebie emocje w ten sposób. Przez lata robił to pisząc spoken word poetry i dzieląc się z nią w kolejnych londyńskich projektach. Wychodził też poza lokalną scenę – pojawiając się na płytach Daedelusa, Metronomy, The Comet Is Coming oraz występując jako support Baxtera Dury'ego. Aż w 2026 roku został objawieniem i ulubieńcem publiczności na festiwalu showcase'owym Eurosonic. Joshua Idehen, który równie mocno, co poezję i słowo mówione kocha muzykę taneczną, wiosną wydaje debiutancki album „I Know You’re Hurting, Everyone Is Hurting, Everyone Is Trying, You Have Got To Try”. Którego nie możemy się już doczekać w wersji live na OFF-ie. Płytę otwiera utwór z pytaniem w tytule: „You Wanna Dance Or What?”. Ale to pytanie czysto retoryczne.

Słyszysz: „I don't wanna f*ck, I just wanna vibe”, co robisz? Biegniesz na koncert Current Joys na OFF-ie. Najprawdopodobniej właśnie tam znajdziesz ukojenie od wszelkich lęków i depresji, czego życzy każdemu podczas słuchania jego muzyki Nick Rattigan. Założyciel, wokalista i perkusista zespołu Surf Curse, od 2015 roku prowadzący solowy projekt Current Joys. Mówią o nim amerykański pieśniarz i choć najwięcej na jego płytach wpływów country i indie rocka, muzyki, która przywołuje obrazy malowniczych Stanów i zachodów słońca nad oceanem, to nie sposób zamknąć go w jednej szufladzie. Płytą „LOVE + POP” udowodnił, że granie tylko w jednym gatunku jest męczące. Neonowa zieleń, szaleństwo i hip-hop – tak ją podsumował, przyznając, że inspirował się m.in. twórczością 100 gecs, Lil Peepa czy Drain Gang. Albo słuchał Deftones. Co jest tylko małym wycinkiem jego muzyczno-filmowych fascynacji. Na co dzień uwielbia jeszcze nostalgię lat 80., filmy Larsa von Triera i Terrence'a Malicka. I to słychać, choć może bardziej widać, gdy tylko przy muzyce Current Joys spróbujesz zamknąć oczy.

Grali u nas już Shame, grali Squid, Black Midi i Fat Dog. Czas na Black Country, New Road! Kolejny z grupy zespołów, wywodzących się z „najważniejszego ruchu w brytyjskiej muzyce rockowej ostatniej dekady”. Jak o scenie skupionej wokół klubu Windmill w Brixton piszą dziennikarze. Black Country, New Road zaczynali jako septet od łączenia post-rocka, punka, art-popu, jazzu. I w tym składzie zostali okrzyknięci przez The Quietus najlepszym nowym zespołem na świecie. Dziś, już jako sekstet, mówią, że ich kariera to seria niefortunnych zdarzeń, która szczęśliwie tylko ich wzmocniła. Jako grupę muzyków, ale przede wszystkim przyjaciół. Po wydaniu debiutanckiego „For the First Time” zamknął ich lockdown. Po nagraniu „Ants from Up There” zespół nagle opuścił Isaac Wood, wokalista. Najnowszym, wydanym w 2025 roku „Forever Howlong”, Black Country, New Road przedstawiają się więc na nowo. „Wielogłowa bestia” – tak powitano ich w recenzjach. Chwaląc zespół za rozwinięcie dotychczasowego brzmienia, a jednocześnie wyraźne odejście od niego.

Coś jak „Sade w więzieniu”. Albo „alternatywna wersja Everything But the Girl”. W skrócie HTRK, po rozwinięciu: Hate Rock. W tej muzyce znajdziesz niepokojący surrealizm Davida Lyncha, znajdziesz klimat Suicide, The Jesus And Mary Chain, Godflesh, Mazzy Star… A może przede wszystkim ślady zmarłych przyjaciół oraz – tu cytat – „popieprzonych i niebezpiecznych ludzi”, którzy przez lata mieli wpływ na brzmienie australijskiego zespołu. Dostrzeżeni przez Rowlanda S. Howarda z Birthday Party, który wyprodukował ich debiutancki album, zapraszani na wspólne trasy z Fuck Buttons, Yeah Yeah Yeahs czy The Horrors, część swojej kariery spędzili „na dnie Berlina i Londynu”. Ćwiczyli w sali prób obok Einstürzende Neubauten, tańczyli całe nocne w klubach Tresor i Berghain, ale po śmieci basisty Seana Stewarta wrócili do Melbourne. Tam Jonnine Standish i Nigel Yang nie czują już presji, by za wszelką cenę być fajnymi. A ich piosenki choć stały się lżejsze, to jeszcze bardziej zachęcające, jak ocenił ostatni album „Rhinestones” Pitchfork.

Wymawiasz: Mod-ra So-lak, tłumaczysz: Brudny Pies. Było o nich głośno zanim jeszcze wydali debiutancką epkę „It's a Hell of an Age”. Wszystko za sprawą świetnych koncertów, na których poznała się także Kim Deal z Pixies, zapraszając Madra Salach do roli supportu przed swoim solowym występem. Frontman zespołu, Paul Banks, czuje, że to przez irlandzką, buntowniczą naturę, która coraz mocniej przemawia do ludzi także poza ich krajem. Na korzyść Madra Salach dodatkowo działają syntezatory, przestery i wpływy takich zespołów, jak My Bloody Valentine, Just Mustard i Boards of Canada, którymi unowocześniają irlandzki folk. „Efekt jest po prostu niezwykły”, napisał o nich „Clash”.

Y'alternative? Nie, dla Wednesday to zbytnie uproszczenie. Alt-country? Za szerokie. To może countrygaze? Prędzej. A najlepiej: creek rock. Brzmienie amerykańskiej grupy wykuwało się w malowniczych Appalach, dokładnie w Górach Błękitnych i na terenie posiadłości zwanej Haw Creek. Pochodzą z Karoliny Północnej, słynącej z mitycznej mocy i „Blue Velvet”. Bo właśnie tam David Lynch nakręcił swój słynny film. To stąd w muzyce Wednesday tyle piękna i harmonii, co hałasu i brzydoty. Historie zaczerpnięte z życia sąsiadów i przyjaciół, przeplatają się z własnymi doświadczeniami wokalistki Karly Hartzman. Zakładała Wednesday w 2017 roku jako projekt solowy, dziś jej zespół – po sześciu płytach, w tym czterech nagranych z MJ Lendermanem w składzie – „Pitchfork” uznaje za jeden z najlepszych zespołów rockowych na świecie. A „NME” o ich ostatnim albumie „Bleeds” pisze: „Trudno o lepszą płytę”. 

Poznali się w szkole filmowej i połączyła ich miłość do hałaśliwej muzyki, której nikt inny w ich otoczeniu nie słuchał. I jedno i drugie zostało im do dziś. Sami kręcą swoje teledyski i dbają o stronę wizualną utworów. W których zacierają granice między punkiem, techno i muzyką elektroniczną. Pochodzą z Belfastu, ale ich muzyka ma w sobie też coś z Berlina i nie przez przypadek bywa nazywana „Berghain rock”. Albo „najbardziej ekscytującą rzeczą, jaka w ostatnich latach wyszła z Irlandii Północnej”, cytując BBC. Rzeczywiście, już po pierwszym kontakcie z Chalk widać, że słuchanie Joy Division, Nine Inch Nails, Gilla Band oraz oglądanie Wim Wendersa, Ingmara Bergmana czy Caravaggia – których muzycy wymieniają jako swoje największe inspiracje – nie poszło na marne. Ty teraz nie zmarnuj okazji, by ich zobaczyć OFF-ie.

Ona: absolutnie hipnotyzująca. Jej muzyka: jak wyśniona. Oklou (czyt. ok lou) jest dziś jedną najciekawszych artystek eksperymentalnego popu, a jej piosenki promykami światła pośród chaosu. Jak celnie określił „Resident Advisor” w recenzji jej debiutanckiego albumu „Choke Enough” z 2025 roku. Ale Oklou rozkochiwała w sobie recenzentów i słuchaczy już wcześniej. Remiksowała m.in. Dua Lipę i Caroline Polachek, pod skrzydłami kolektywu NUXXE nagrywała z Shygirl i Segą Bodegą. Aż w 2020 r. wydała przełomowy „Galore”: „Przedsmak przyszłości muzyki pop. Fantastycznego wszechświata, w którym łatwo się zatracić”, cytując „NME”. Zanim zobaczysz Oklou na OFF-ie, spróbuj włączyć piosenki, które zachwyciły choćby A.G. Cooka (ulubieńca Charli XCX, legendy PC Music) oglądając kultowy „Mullholand Drive” w tle. Sprawdzone. U niego zadziałało.