Kochane dziewczyny z zespołu Lor rozpoczęły z przytupem we Wrocławiu trasę koncertową promującą wydany zaledwie tydzień wcześniej ich czwarty album "pele-mele"! Krążek ten oczywiście zapętlony u mnie w głośnikach od momentu premiery! I zanim przejdę do wrażeń z koncertu, to pozwolę sobie zostawić tu ślad po moich wrażeniach "na gorąco" z obcowania z tym wspaniałym dziełem: 

Na  głębszą analizę płyty "pele-mele" przyjdzie zapewne odpowiedni czas, ale w pierwszej kolejności pragnąłem zderzyć się z tymi kompozycjami w wersjach koncertowych! No i nie mogło zabraknąć mnie na tym pierwszym – i nie ostatnim, bo w planach jeszcze Warszawa, Poznań i kto wie, gdzie jeszcze poniesie – przystanku tej trasy.

Klub Zaklęte Rewiry wypełnił się tego wieczoru niemal po brzegi barwnymi i pozytywnie zakręconymi fanami Loru, którzy zgotowali żywiołowe przyjęcie nowej koncertowej ery krakowskiego girlsbandu. A sporo się zmieniło!

Już po wejściu do sali uwagę zwracał wystrój sceny – zawieszone po bokach i w głębi sceny oraz dekorujące statyw Jagody kolorowe pompony budowały od początku pozytywną atmosferę, którą jeszcze przed startem koncertu dodatkowo spotęgowała niecnie przygotowana playlista z hitami pierwszej dekady lat 2000. A kilka minut po dziewiętnastej (pierwsze bingo tej trasy – spóźnienie – zaliczone!) dziewczyny zaprosiły nas na własną dyskotekę w brzmieniach sad folk-popu! Zanim jednak wybrzmiały pierwsze nuty, olśniły nas cekinowymi strojami znanymi z teledysku do singla "jet lag", które zastąpiły ikoniczne białe suknie z poprzednich tras. Miła odmiana i dziewczyny wyglądały wprost zjawiskowo! Julia Skiba zasiadła za keyboardem, Julia Błachuta chwyciła skrzypce, Jagoda stanęła przed mikrofonem, a Paulina Sumera przytuliła gitarę basową. A za nimi na scenicznym podeście władanie nad mieniącym się zielonkawym połyskiem zestawem perkusyjnym przejął doskonale znany wszystkim fanom Czort Adam – z założonymi czarnymi okularami Sumery, które miały go upokorzyć, a wyglądał lepiej niż kiedykolwiek wcześniej! Obok niego gitarami zaopiekowała się tego wieczoru Joanna Purzycka, którą kojarzyć możecie z występów z Błażejem Królem. Docelowo koncertowym gitarzystą został znany z zeszłorocznego występu z Lorem na jubileuszu 10-lecia zespołu w Krakowie Jacek Długosz, ale ze względu na inne zobowiązania nie mógł być obecny we Wrocławiu. Niemniej Asia godnie zaopiekowała się gitarowymi melodiami i czerpała sporo przyjemności z tego występu. Zresztą cały skład promieniował zaraźliwą pozytywną energią! 

 

Bogate warstwy produkcyjne i subtelny skręt w stronę synth-popu na "pele-mele" wymagały również pewnych nowych rozwiązań instrumentalnych. I tak oto Paulina Sumera już nie tylko brała na swoje barki konferansjerkę (choć coraz odważniejsza w tej kwestii bywa Jagoda) i dostarczanie rytmicznego pulsu na basie, ale przy poszczególnych nowych kawałkach wykorzystywała również syntezator, sympatycznie podpierając się podpowiedziami spisanymi w malutkim różowym notatniku z postacią disneyowskiego Sticha na okładce. Takich detali zresztą na scenie było więcej. Warto było uważniej przyglądać się instrumentom, które zostały oklejone barwnymi gwiazdkami i naklejkami z literami, układającymi się w takie hasła jak: "Lor xD" na ukulele, "Czort" na naciągu bębna basowego, "Suczi" na basie, czy wreszcie "RIP Lucek" na – tu też novum – keyboardzie Nord Stage 4, z którym próbuje zaprzyjaźnić się Skiba. Jego obecność na scenie została skwitowana przez nią wystawionym środkowym palcem, ale ja czuję, że zrodzi się z tego co najmniej przyjaźń. Według Sumery nie każda morda pasuje do Norda, ale w odniesieniu do Julii ta złota myśl nie ma oczywiście absolutnie żadnych podstaw istnienia. Julia Błachuta z kolei bez zmian z czułością i profesurą kreśliła zamaszyste pejzaże i bridge tradycyjnymi smyczkami, a Jagoda topiła ponownie nasze serca w rozkoszy swoim cudnym głosem, wspomaganym momentami przez subtelny backing track, by tworzyć przyjemne dla ucha wielowarstwowe wokalne uniesienia, jak choćby w singlowym "wszystko jedno, wszystko źle", czy w piosenkach "obcy (1979)" i "na oścież". W odniesieniu do tego ostatniego rozwiązania towarzysząca mi Podróżująca Kaja (cieplutko pozdrawiam!) rzuciła hot take, iż być może zasadna byłaby obecność dodatkowego chórku. Kto wie, może ten koncertowy skład Loru z biegiem kolejnych lat i płyt będzie dalej się rozrastał i taka sytuacja kiedyś też będzie miała – właściwie ponownie, bo niegdyś przy erze "Lowlight" chór na scenie bywał obecny – miejsce.   

 

 

Jeśli  zaś chodzi o repertuar, to usłyszeliśmy wszystkie kompozycje z "pele-mele" na żywo! Zgodnie z oczekiwaniami w wersji live nabierają one tanecznych i porywających do śpiewu rumieńców, choć swoją emocjonalną liryką dalej potrafią zakraść się w głąb serca i dewastować duszę. Niemniej nie da się ukryć, że dominował zamierzony vibe rodem z dyskotek szkolnych. Nie sposób było nie dać się wciągnąć w rytmiczną popową dynamikę i uciec od zaczepnych refrenów piosenek "jet lag" (tenże hicior został powtórzony na drugi bis!), "wszystko jedno, wszystko źle", "mario", "najgorsze restauracje" – nieprzypadkowo wybrane na single szturmujące mainstreamowe radia. 

Koncert, tak jak płytę, otworzyła słodko-gorzka, nokautująca lirycznymi wyznaniami kompozycja "na oścież", brawurowo wypadł "obcy (1979)", ujmująco wybrzmiała bardziej akustyczna i tym samym jeszcze bardziej coldplayowska aranżacja "mp3", przyjemnością zalało płynące nostalgicznym nurtem "jak wtedy" i wzruszyła  ballada "płuca" z instrumentalnym crescendem. 

Wyróżniały się jednak w mej ocenie dwa wykonania. W serduchu rany rozdrapywało dosadne wykonanie "twój tata nie płakał". Swoje w tym dołożyła zachęta Jagody w końcówce, by panowie dali upust emocjom i wykrzyczeli wersy Nie płaczesz, nie wypada Ci – mocna sprawa. Nie przesadzę raczej, jeśli powiem, że jednym z bardziej wyczekiwanych tego wieczoru był przewrotny numer "co-star". Pytanie brzmiało, czy oryginalny refren tej piosenki Jagoda powtórzy w oryginale, czy może zda się na spontaniczną improwizację. Trochę nawiązań do oryginału tu było, ale Jagoda głównie wykorzystała ten moment na szybkie podziękowania dla swoich koleżanek z zespołu, współpracujących osób i dla nas – za naszą liczną obecność i wsparcie. Nie zabrakło przy tym kluczowego wspólnego "sylwesterowego" odliczania z pierwszego refrenu. No i z fenomenalną energią po skrzypcowym bridge'u wybrzmiało chóralnie odśpiewywane, wieńczące podstawową część tego koncertu La la la la la la. Motyw ten przerodził się w śpiewanie a cappella, podczas gdy cały zespół – pomysłowo przedstawiając się za pomocą kartek z imionami i symbolicznymi rysunkami –  w szampańskich nastrojach żegnał się ze sceną. Szkoda, że publiczność trochę dłużej nie pociągnęła tej melodii, bo tu skrywa się potencjał na miarę kultowego Oh oh oh oh ohh oh z "Viva la Vida" Coldplay. 

Niemniej generalnie do zaangażowania się fanów w ten występ nie mam absolutnych zastrzeżeń! Teksty z nowych piosenek zostały wykute na blachę i niosło nas wszystkich do głośnych śpiewów z pełną świadomością narażenia się na utratę swoich strun głosowych, zaś ilość wygenerowanej pozytywnej energii groziła zawaleniem stropów Zaklętych Rewirów! Nie zabrakło również wielu sympatycznych interakcji: dużo radości dziewczynom specjalny, trzyczęściowy baner przygotowany przez fanów, wybuczeliśmy Adama, bo on to lubi (padła jednak też męska deklaracja miłości!), było odśpiewane Sto Lat dla przyszłych i przeszłych (okres karencji dwutygodniowy!) solenizantów, pogawędka o przedwczorajszych historiach... Fanbase Loru nie zawiódł!  

 

A nasze emocje były jeszcze podgrzewane za sprawą klasycznych hitów z "Panien Młodych" i "Żon Hollywood". Radośnie temperamentne "Trafalgar Square" z płynnym przejściem (to też nowe eksperymenty dziewczyn) do polskiego przeboju "Nikt", intensywnie oklaskiwane "Przedwczoraj", zmyślnie zestawione ze sobą "My, Artyści" i "Fanfiction", jak zawsze z podziałem na publikę chóralnie dopingowane "PAM PAM PAM", wykrzyczane w finale "Niczego nie rozumiem", czy w końcu zagrany na bisie "$hrek2", który zdetonował bombę czystej euforii. 

Chciałoby się nawet ciut więcej utworów ze starszej dyskografii. Założenia na scenariusz tego show są inne, ale nikt tu by się nie obraził na perełkę z "Lowlight" albo "Sunlight" (no chyba, że zaliczymy tu kilka pierwszych nut "Aquariusa" zagranego przez Skibę, co samo w sobie było wyczynem godnym odnotowania), nieco zaskakujący był brak "Uciekaj", a ja osobiście zachęciłbym jeszcze do wypełnienia przestrzeni jednym wybranym, balladowym smutasem z ostatnich dwóch albumów. No ale tak to już jest, gdy dyskografia płodnego zespołu pęcznieje, a najnowszy album jest na tyle znakomity, iż aż prosi się, by prezentować go w całości na żywo.

Sylwester Zarębski

Podróże Muzyczne

16.03.2026